Na 4. miejsce wskoczyła najlepsza drużyna Ameryki Południowej, czyli Urugwaj. Na 5. pozycję z ósmej awansowali Portugalczycy. Tuż za nimi plasują się Włosi, którzy po blamażu na Mistrzostwach Świata w RPA powoli odzyskują dawną formę.

Za Włochami plasują się Brazylijczycy, którzy już od kilku miesięcy tracą kolejne pozycje i nie zapowiada się, aby szybko ją poprawili, ponieważ jako gospodarz najbliższych Mistrzostw Świata będzie grał tylko mecze towarzyskie.

Na 8. pozycji plasują się Anglicy, którzy zanotowali spadek z 4. miejsca. Tuż za „Synami Albionu” plasują się Chorwaci, a czołową dziesiątkę zamykają Argentyńczycy.

Polacy mimo, że nie awansowali byli świadkami roszad. Naszą kadrę wyprzedzili m.in. Malijczycy, Armeńczycy i Estończycy, my zaś Irlandię Płn. oraz Albanię i Litwę.

TOP 30

USA 1:1 Meksyk

[R.Rogers (73) - O.Peralta (17)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Francja 1:1 Chile

[L.Remy (20) - Cordova (76)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Włochy 2:1 Hiszpania

[R.Montolivio (11), A.Aquilani (84) - X.Alonso (37 k.)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Niemcy 3:2 Brazylia

[B.Schweinsteiger (61 k.), M.Goetze (67), A.Schurrle (80) - Robinho (71 k.), Neymar (90)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Norwegia 3:0 Czechy

[M.Abdellaoue (23, 89 k.), J.A.Risse (72)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Rosja 1:0 Serbia

[P.Pogrebnyak (53)]

- – - – - – - – - – - – - – - – - -

Wybrzeże Kości Słoniowej 4:3 Izrael

[Yaya Toure (44), Didier Ya Konan (45), Moussa Kone (69), Didier Drogba (81 k.) - Itay Shechter (76), Maor Melikson (79, 87 k.)]

Po początkowych problemach do ćwierćfinału awansowali faworyci, czyli Argentyna oraz Brazylia. Nie zabraknie również Urugwaju, Chile oraz Paragwaju. Największą niespodzianką jest awans Wenezueli i Peru. Stawkę ćwierćfinalistów uzupełnia Kolumbia.

Ćwierćfinał

16. lipiec, 21:00 – Kolumbia 0:2 d. Peru

[Labaton (102), Vargas (112)]

Skład

Kolumbia: Martinez – Zuniga, Yepes, Amaranto Perea, Armero – Sanchez (113. Martinez), Moreno, Aguilar (104. Gutierrez), Guarin – Ramos (72. Rodallega), Falcao

Peru: Fernandez – Revoredo, Ramos, Rodriguez, Vilchez – Advincula (47. Lobaton), Balbin, Cruzado (118. Ballon), Vargas – Chiroque (96. Yotun), Guerrero

- – - – - – - – - – - – - -

17. lipiec, 0:15 – Argentyna 1:1, 4:5 k. Urugwaj

[Higuain (17) - Perez (5)]

Skład

Argentyna: Romero – Zabaleta, Burdisso, Milito, Zanetti – Gago (96. Biglia), Mascherano – Agüero (84. Tevez), Messi, Di Maria (72. Pastore) – Higuain.

Urugwaj: Muslera – Pereira, Lugano, Victorino (19. Scotti), Caceres -Gonzalez, Perez, Rios (110. Gargano), Pereira (110. Eguren) – Forlan, Suarez

- – - – - – - – - – - – - -

17. lipiec, 21:00 – Brazylia 0:0 0:2 k. Paragwaj

Skład

Brazylia: Cesar – Maicon, Lucio, Thiago Silva, Santos – Leiva, Ramires, Paulo Henrique Ganso (100. Lucas), Robinho – Pato (111. Elano), Neymar (80. Fred)

Paragwaj: Villar – Alcaraz, Veron, Da Silva, Torres (71. Marecos) – Daniel Vera (63. Baretto), Riveros, Caceres, Estigarribia – Valdez, Barrios (83. Perez)

- – - – - – - – - – - – - -

18. lipiec,  0:15 – Chile 1:2 Wenezuela

[Suazo (70) - Vizcarrondo (35), Cichero (81)]

Skład

Chile: Claudio Bravo – Pablo Contreras, Waldo Ponce, Gonzalo Jara (60-Esteban Paredes) – Mauricio Isla, Gary Medel, Arturo Vidal, Carlos Carmona (46-Jorge Valdivia) – Luis Jimenez (83-Carlos Munoz) – Alexis Sanchez, Humberto Suazo.

Wenezuela: Renny Vega – Roberto Rosales, Oswaldo Vizcarrondo, Grenddy Perozo, Gabriel Cichero – Franklin Lucena, Cesar Gonzalez (89-Alejandro Moreno), Tomas Rincon, Juan Arango – Nicolas Fedor (60-Salomon Rondon) Giancarlo Maldonado (64-Luis Manuel Seijas).

Wideo

Tabela

Wyniki

3. lipiec, 21:00 – Brazylia 0:0 Wenezuela

Skład

Brazylia: Julio Cesar – Alves, Lucio, Silva, Santos – Ramires, Lucas Leiva – Neymar, Ganso, Robinho (63′ Fred) – Pato (76′ Lucas)

Wenezuela: Vega – Grandos, Cichero, Vizcarrondo, Rosales – Arango, Rincon, Lucena, Gonzalez (84′ Di Giorgi) – Fedor (79′ Maldonado), Rondon (63′ Moreno)

Brazylia podobnie, jak Argentyna zawiodła w swoim pierwszym meczu na Copa America. „Canarinhos” bezbramkowo zremisowali z dużo niżej notowaną Wenezuelą.

Brazylia przeważała w pierwszej połowie spotkania, ale nie potrafiła znaleźć sposobu na pokonanie Vegi. Jedną z lepszych sytuacji dla „Canarinhos” zmarnował Pato, który trafił w poprzeczkę bramki Wenezueli.

Pod koniec pierwszych 45. minut mieliśmy kontrowersyjną sytuację w polu karnym Wenezueli. Robinho znalazł się w sytuacji sam na sam z Vegą. Zdecydował się na uderzenie. Futbolówka minęła bramkarza i pewnie zmierzała w światło bramki. Niestety dla Brazylii wślizgiem swój zespół uratował jeden z obrońców Wenezueli, który zagrał piłkę ramieniem. Sędzia uznał jednak, że piłkarz zatrzymał piłkę barkiem i nie podyktował rzutu karnego.

W drugiej połowie niespodziewanie spotkanie się wyrównało. Wenezuela sprawia wrażenie dobrze poukładanej drużyny i gdyby nie fenomenalny Lucio mogłaby strzelić Brazylii przynajmniej dwie bramki. Z drugiej strony Brazylia kompletnie straciła koncept gry i bazowała na indywidualnościach, ale i to nie pozwoliło im zdobyć żądnej bramki w tym meczu.

Brazylia w swoim meczu sprawiła lepsze wrażenie niż Argentyna, ale również turniej zaczęła od wyniku remisowego. Największym rozczarowaniem tego spotkania niewątpliwie jest duet Santosu – Neymar i Ganso. Ten drugi miał kreować grę „Canarinhos”, a ten drugi zdobywać bramki. Zobaczymy, co te młode gwiazdy Brazylii pokażą w kolejnym meczu.

- – – – – – – – – – – – – – – – -

3. lipiec, 23:30 – Paragwaj 0:0 Ekwador

Skład

Paragwaj: Justo Villar – Cristian Riveros, Paulo Da Silva, Dario Veron, Aureliano Torres – Edgar Barreto (38-Enrique Vera), Nestor Ortigoza, Ivan Piris Marcelo Estigarribia – Roque Santa Cruz (84-Pablo Zeballos), Lucas Barrios (74-Naleson Valdez).

Ekwador: Marcelo Elizaga – Neicer Reasco, Jaime Rodolfo Araujo, Fricson Rafael Erazo, Walter Ayovi – Segundo Castillo, Christian Noboa, Luis Antonio Valencia (46-Michael Arroyo), Edison Mendez (82-Mario David Quiroz) – Christian Benitez, Felipe Caicedo.

Paragwaj po zaciętym i wyrównanym meczu zremisował z Ekwadorem 0:0. Kibice oglądający to spotkanie mimo bezbramkowego rezultatu nie powinni narzekać na poziom tego meczu.

W pierwszej części pierwszej połowy przewagę osiągnęli Paragwajczycy, którzy konstruowali składne szybkie akcje, ale brakowało im szczęścia w końcowych fragmentach akcji lub dobrze na linii bramkowej spisywał się najstarszy gracz Copa America 2011 – Marcelo Elizaga.

Po upływie nieco ponad 20. minut gry do głosu zaczęli dochodzić Ekwadorczycy, którzy skrupulatnie starali się wykorzystać każdy paragwajskiej defensywy. Ale podobnie jak Paragwajczykom, tak i Ekwadorczykom szczęście nie sprzyjało i pierwsza połowa zakończyła się bezbramkowym remisem.

Druga połowa podobnie jak pierwsza była wyrównana, ale przewagę w posiadaniu piłki zdobyli Paragwajczycy i to oni głównie konstruowali ofensywne akcje., ale podobnie, jak w pierwszej połowie nie znaleźli sposobu na pokonanie Elizagi i mecz zakończył się bezbramkowym remisem, który zapowiada nam ciekawą walkę w grupie, w której liczył się będzie każdy punkt.

- – – – – – – – – – – – – – – – -

9. lipiec, 21:00 – Brazylia 2:2Paragwaj

[Jadson (39), Fred (90) - Santa Cruz (55), Valdez (67)]

Skład

Brazylia: Julio Cesar – Dani Alves, Thiago Silva, Lucio, Andre Santos – Lucas Leiva, Ganso, Ramires (70. Lucas), Jadson (46. Elano) – Pato, Neymar (82. Fred).

Paragwaj: Justo Villar – Veron, Alcaraz, Da Silva, Torres – Vera, Riveros (68. Caceres), Ortigoza , Estigarribia (78. Martinez) – Barrios (57. Valdez), Santa Cruz.

Fred w końcowych minutach spotkania z Paragwajem uratował honor i twarz swojej reprezentacji. Jego bramka dała „Canarinhos” remis z Paragwajem i szanse na awans do fazy pucharowej. Co ciekawe w identycznej sytuacji, jak Brazylia jest Argentyna i Urugwaj. Możliwe jest nawet, że wszystkie te reprezentacje pożegnają się z turniejem.

Spotkanie lepiej rozpoczęło się dla Paragwajczyków. Już w 2. minucie doskonałą okazję zmarnował Santa Cruz. W sytuacji sam na sam nie potrafił strzelić w światło bramki Julio Cesara.

W 19. minucie odgryzła się Brazylia. Jadson wypuścił Pato, a napastnik Milanu przegrał pojedynek oko w oko z Villarem.

W 39. minucie Brazylia wyszła na prowadzenie. Ramires przytomnie odegrał piłkę do Jadsona, który z 20 metrów trafił tuż przy słupku. Villar nie miał większych szans na obronę tego uderzenia.

Po przerwie wyraźną przewagę osiągnęli Paragwajczycy, którzy w 55. minucie odrobili straty. Świetną akcję lewą stroną przeprowadził Estigarribia i podał na 15. metr do Santa Cruz, który musiał tylko przystawić stopę.

W 66. minucie swojej okazji nie wykorzystał Neymar. Napastnik Santosu dzięki podaniu Lucasa Leivy był w sytuacji sam na sam, ale trafił w Villara. W myśl powiedzenia, że nie wykorzystane sytuację się mszczą, w 67. minucie błąd w swoim polu karnym popełnił Dani Alves. Piłkę wygarnął mu Riveros i podał ją do Santa Cruza, który wystawił piłkę zmiennikowi Valdezowi. Napastnik Herculesa Alicante okazji nie zmarnował.

Wydawało się, że Paragwaj pogrąży Brazylię, ale w 90. minucie rezerwowy Fred płaskim strzałem z okolić pola karnego pokonał Villara. Taki wynik sprawia, że nadal wszystkie ekipy z grupy liczą się w grze o awans.

- – – – – – – – – – – – – – – – -

9. lipiec, 23:30 – Wenezuela 1:0 Ekwador

[Gonzalez (62)]

Skład

Wenezuela: Vega – Rosales, Vizcarrondo, Perozo, Cichero – Gonzalez (64. Meza), Lucena, Rincon, Arango – Maldonado (81. Di Giorgi), Fedor (75. Rondon)

Ekwador: Elizaga – Reasco, Araujo, Erazo – Ayovi, Castillo (76. Quiroz), Noboa, Arroyo (72. Montano), Mendez – Caicedo, Benitez

Wenezuela dość niespodziewanie pokonała Ekwador i przewodzi grupie B przed ostatnią serią spotkań.

Jedyną bramkę spotkania zdobył Gonzalez w 62. minucie spotkania. Zasłonięty przez jednego ze swych obrońców ekwadorski bramkarz Marcelo Elizaga nie zareagował na uderzenie wenezuelskiego pomocnika.

Wenezuela zasłużenie wygrała i ma duże szanse na osiągnięcie historycznego awansu do fazy pucharowej Copa America.

- – – – – – – – – – – – – – – – -

14. lipiec, 0:15 – Paragwaj 3:3 Wenezuela

[Alcaraz (33), Barrios (63), Riveros (85) - Rondon (4), Fedor (90), Perozo (90+)]

Skład

Pragwaj: Justo Villar – Darío Verón, Paulo Da Silva, Antolín Alcaraz, Aureliano Torres – Enrique Vera (Jonathan Santana, 70), Christian Riveros, Néstor Ortigoza, Marcelo Estigarribia (Víctor Cáceres, 85) – Roque Santa Cruz (Nelson Haedo, 39), Lucas Barrios.

Wenezuela: Renny Vega – Roberto Rosales, Grenddy Perozo, Oswaldo Vizcarrondo, Gabriel Cichero – Alexander González (Giancarlo Maldonado, 75), Tomás Rincón, Giacomo Di Giorgi, Yohandry Orozco (Nicolás Fedor, 67) – Daniel Arismendi (Juan Arango, 64), Salomón Rondón.

Wenezuela zremisowała po fantastycznej końcówce z Paragwajem 3:3 i z drugiego miejsca awansowała do ćwierćfinału, gdzie zmierzy się z Chile.

Wenezuela wyszła na prowadzenie już w 5. minucie meczu, kiedy to Rondon mocnym strzałem z dystansu pokonał Villara. Potem do roboty wzięli się zawodnicy Paragwaju.

W 33. minucie stan spotkania wyrównał Alcaraz, który z najbliższej odległości wbił futbolówkę do bramki. Kolejne bramki padały już w drugiej połowie spotkania.

W 62. minucie po rzucie rożnym kolejnego gola zdobył Lucas Barrios, który dobił strzał jednego z kolegów.

Widzowie w ostatnich minutach meczu nie mogli narzekać na brak emocji. Najpierw w 85. minucie Riveros strzałem głową wyprowadził Paragwaj na dwubramkowe prowadzenie. Potem w 90. minucie kontaktową bramkę dla Wenezueli zdobył Fedor.

W doliczonym czasie gry zamieszanie w polu karnym Paragwaju wykorzystał Perozo i doprowadził do remisu 3:3. Taki wynik pozwolił awansować obu ekipom do ćwierćfinału, ale trzecie miejsce Paragwaju jest nie lada niespodzianką.

- – – – – – – – – – – – – – – – -

14. lipiec, 2:45 – Brazylia 4:2 Ekwador

[Pato (28, 61), Neymar (49, 72) - Caicedo (37, 59)]

Skład

Brazylia: Julio Cesar – Maicon, Lucio, Thiago Silva, Andre Santos – Lucas, Ramires, Ganso (Elias, 77) – Robinho, Alexandre Pato (Fred, 85), Neymar (Lucas, 80)

Ekwador: Marcelo Elizaga – Neicer Reasco (Gabriel Achilier, 81), Norberto Araujo, Fricson Erazo, Walter Ayovi – Tilson Minda, Christian Noboa (Edson Montano, 90), Michael Arroyo, Edison Mendez (Narciso Mina, 77) – Cristian Benitez, Felipe Caicedo.

Brazylia po niemrawym początku awansowała do ćwierćfinału z pierwszego miejsca w grupie i w swoim kolejnym meczu zmierzy się z Paragwajem. Ekwador niestety żegna się z imprezą.

W mecz lepiej weszli Brazylijczycy, któzy objęli prowadzenie w 28. minucie po strzale głową Pato. W 37. minucie fatalny błąd popełnił Julio Cesar i Caicedo doprowadził do wyrównania.

Tuż po przerwie Brazylia ponownie wyszła na prowadzenie. Bramkę dla „Canarinhos” zdobył Neymar, który wykorzystał podanie Ganso.

10. minut później znów nie popisał się Julio Cesar i znów bramkę zdobył Caicedo. Potem Brazylijczycy zdobyli kolejne dwie bramki i pewnie pokonali Ekwador i do kolejnej rundy Copa America wkraczają z uśmiechem na twarzy.

Wideo

Selekcjoner reprezentacji Brazylii – Mano Menezesnie nie zamierzał długo czekać z ogłoszeniem ostatecznej kadry na turniej w Argentynie. Oto jego wybrańcy, których celem będzie obrona tytuł mistrzowskiego sprzed 4 lat.

Bramka: Victor (Gremio Porto Alegre), Julio Cesar (Inter Mediolan).

Obrona: Lucio (Inter Mediolan), Maicon (Inter Mediolan), Thiago Silva (AC Milan), David Luiz (Chelsea Londyn), Luisao (Benfica Lizbona), Andre Santos (Fenerbahce Stambuł), Daniel Alves (FC Barcelona), Adriano (FC Barcelona).

Pomoc: Lucas (FC Sao Paulo), Lucas Leiva (FC Liverpool), Elano (FC Santos), Elias (Atletico Madryt), Jadson (Szachtar Donieck), Ramires (Chelsea Londyn), Sandro (Tottenham Hotspur), Paulo Henrique Ganso (FC Santos).

Atak: Alexandre Pato (AC Milan), Robinho (AC Milan), Neymar (FC Santos), Fred (Fluminense Rio de Janeiro).

Copa America 2011 wystartuje już 1. lipca. Na Estadio Ciudad de La Plata w meczu otwarcia zmierzą się Argentyńczycy z Boliwijczykami. Wielki finał zostanie rozegrany 24. lipca na Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti w Buenos Aires.

W turnieju wezmą udział następujące reprezentacje: Argentyna (gospodarz), Brazylia (obrońca tytułu), Boliwia, Chile, Kolumbia, Ekwador, Peru, Paragwaj, Urugwaj, Wenezuela oraz Kostaryka i Meksyk jako zaproszeni goście.

Swoją profesjonalną piłkarską karierę Ronaldo rozpoczął w Cruzeiro w 1993 roku. Piłkarz miał wtedy zaledwie 16 lat, a już został ogłoszony kolejnym następcą Pele. Ronaldo do drużyny Cruzeiro został polecony przez byłego reprezentanta kraju – Jairzinho. Młody napastnik swój pierwszy mecz w swoim pierwszym profesjonalnym klubie rozegrał 25. maja z Pinheiro. Mecz zakończył się zwycięstwem drużyny Ronaldo, ale sam piłkarz w tym meczu nie zdobył bramki.

Do września tego samego roku, Ronaldo występował jedynie w drużynie juniorów lub meczach towarzyskich. Dobre występy w tych grach oraz odejście z drużyny jednego z napastników otworzyły mu drogę do pierwszego składu i tak 7. września 1993 zanotował debiut w rozgrywkach o mistrzostwo Brazylii z Corinhtians. Mecz ten zakończył się porażką Cruzeiro 0:2.

W finale Recopa 1993, Cruzeiro mierzyło się z Sao Paulo. Do rozstrzygnięcia tego meczu potrzebna była seria rzutów karnych. Ronaldo miał tym samym szanse na pierwszy seniorski tytuł, ale niestety jego drużyna przegrała, a on sam nie wykorzystał swojej jedenastki.

Do końca Campeonato Brasileiro, Ronaldo rozegrał jeszcze 13 spotkań i zdobył aż 12 bramek. Taka skuteczność pozwoliła zająć mu trzecie miejsce w rywalizacji o tytuł króla strzelców ligi.  Największy rozgłos w samym kraju przyniósł Brazylijczykowi mecz z Bahii z 7. listopada, kiedy to jego drużyna wygrała 6:0, a wówczas 17-letni piłkarz zdobył aż 5 bramek.

Po tym meczu szybko otrzymał swoje pierwsze powołanie do kadry narodowej. Ronaldo jednak tylko uczestniczył w zgrupowaniu kadry, a mecz z Niemcami i Meksykiem mógł oglądać tylko z ławki rezerwowej.

„Matador Azul” (Niebieski Zabójca- taki przydomek nadali mu brazylijscy komentatorzy) w 1994 roku potwierdzał swoją wybitną skuteczność. W mistrzostwach stanu Minas Gerais w 18 meczach, Brazylijczyk zdobył 22 bramki. Taki wynik pozwolił mu zostać królem strzelców, a jego Cruzeiro zdobycie tytułu mistrzowskiego.

23. marca 1994 roku udało się w końcu Brazylijczykowi zaliczyć debiut w kadrze Brazylii i to w meczu przeciwko Argentynie. To spotkanie zakończyło się wynikiem 2:0 dla Canarinhos, sam Ronaldo grający w tym meczu, jako Ronaldinho (gdyż w składzie grał już jeden Ronaldo – Ronaldo Rodrigues de Jesus) nie zdobył bramki. „Matador” swojego debiutanckiego gola zaliczył 4. maja w meczu przeciwko Islandii (3:0).

W międzyczasie Cruzeiro wykupiło resztę praw do zawodnika. Łącznie Ronaldo kosztował klub 1 milion 50 tysięcy dolarów. Następnie wraz z klubem wystąpił w turnieju Copa Libertadores w 1994 roku, gdzie w 8 meczach zdobył 2 bramki. Występ jego zespołu zakończył się jednak już w 1/8 finału, gdzie Cruzeiro musiało uznać wyższość chilijskiego – Unión Española Santiago. Sam Ronaldo został przez wielu zapamiętany po bramce zdobytej w meczu z Boca Juniors, kiedy to ośmieszył obronę argentyńskiego klubu.

Dobra gra Brazylijczyka zaowocowała powołaniem na Mistrzostwa Świata 1994. Brazylia zdobyła w nich tytuł mistrzowski, ale sam Ronaldo nie zaliczył ani jednego występu. Mimo to PSV Eindhoven zapłaciło za niego aż 6 milionów dolarów. Wówczas był to największy transfer zagranicę w Brazylii. Ronaldo w swojej karierze w Cruzeiro rozegrał łącznie 58 spotkań i zdobył 56 bramek.

Debiutancki sezon Ronaldo w lidze holenderskiej okazał się znakomity. Sam piłkarz w 33 meczach dla swojego nowego klubu zdobył 30 bramek. Taki wynik pozwolił mu wywalczyć koronę króla strzelców. Mało tego był pierwszym piłkarzem, któremu udało się niemal dorównać Marco van Bastenowi, który w sezonie 1986/87 zdobył w lidze 31 bramek.

W PSV, Ronaldo zadebiutował także w europejskich pucharach. W dwumeczu z Bayerem Leverkusen Brazylijczyk zdobył 3 bramki, ale nie awansował do kolejnej fazy turnieju. Łącznie „Matador” w sezonie 1994/95 rozegrał 36 spotkań i zdobył 35 bramek. Następnie wraz z reprezentacją kraju wywalczył wicemistrzostwo w Copa America.

W sezonie 1995/96, Ronaldo otrzymał nowy przydomek „El Fenómeno” ze względu na niebywałą skuteczność. Na jego początku doznał swojej pierwszej kontuzji, która w ostateczności ciągnęła się za nim do końca piłkarskiej kariery. Brazylijczyk w jednym z meczów doznał pęknięcia kości goleniowej pod kolanem.

Wiosną piłkarz wrócił już do gry i łącznie w 13 spotkań zdobył 12 bramek, wywalczył także Puchar Holandii oraz Wicemistrzostwo Holandii. Po zakończeniu sezonu za 16 milionów dolarów przeniósł się do FC Barcelony. Łącznie w barwach PSV, Ronaldo rozegrał 57 spotkań i zdobył 54 bramki.

Po zakończeniu sezonu w lidze holenderskiej przed przenosinami na Camp Nou, Brazylijczyk pojechał do Atlanty na Igrzyska Olimpijskie. Wraz z kadrą Brazylii na tej imprezie wywalczył brązowy medal, a w składzie Canarinhos poza Ronaldo występowali też potem znani – Dida, Rivaldo, Juninho, Savio, Roberto Carlos czy Flávio Conceição. Nowy napastnik Barcelony w tym turnieju zdobył 5 bramek i został wicekrólem strzelców. Brazylia w półfinale uległa Nigerii, późniejszemu mistrzowi olimpijskiemu. W meczu o trzecie miejsce Brazylia rozgromiła Portugalię 5:0.

W Barcelonie, Ronaldo spędził zaledwie sezon, ale według wielu był to najlepszy sezon w jego piłkarskiej karierze. „El Fenómeno” w Primera Division w 37 spotkaniach zdobył 34 bramki. Łącznie w barwach katalońskiego klubu Ronaldo w 49 meczach zdobył 47 bramek. Na dodatek został wybrany najlepszym piłkarzem świata przez FIFA i World Soccer Magazine. W walce o Złotą Piłkę przegrał zaledwie o 1 głos z Matthiasem Sammerem.Razem z Barceloną w jednym sezonie zdobył Puchar Króla, Superpuchar Hiszpanii oraz Super Puchar Europy.

Kolejnym klubem fenomenalnego Brazylijczyka był Inter Mediolan, który łącznie za Ronaldo zapłacił 80 milionów dolarów. Przed początkiem sezonu, Brazylijczyk wraz ze swoją reprezentacją wywalczył mistrzostwo Copa America. Ronaldo w tym turnieju został wicekrólem strzelców z dorobkiem 5 bramek w 6 meczach.

W debiutanckim sezonie w barwach Interu Mediolan został wicekrólem strzelców z dorobkiem 25 bramek. Łącznie w sezonie 1997/98 rozegrał 47 spotkań i zdobył 34 bramki. Pod koniec roku ponownie został wybrany najlepszym piłkarzem świata przez FIFA i World Soccer Magazine oraz otrzymał Złotą Piłkę.

Potem wraz z reprezentacją wybrał się na Mundial do Francji, gdzie wraz z kolegami wywalczył wicemistrzostwo. Sam Ronaldo strzelił w tym turnieju 4 bramki oraz zaliczył 3 asysty, ale w finale z gospodarzami nie zagrał z powodu ataku padaczki przed meczem.

Sezon 1998/1999 był w połowie zmarnowany przez kontuzje, a Brazylijczyk rozegrał w nim 29 spotkań i strzelił 15 bramek. Mimo niewielu występów znów uplasował się w czołówce najlepszych piłkarzy globu. Według wielu lata 1996-98 bezsprzecznie należały do Brazylijczyka. Takiej dominacji jednego piłkarza na świecie jeszcze nie było.

W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 Ronaldo dwukrotnie zerwał więzadła krzyżowe w prawym kolanie, skutkiem czego właściwie w ogóle nie wybiegał na murawę. Dopiero pod koniec sezonu 2001/2002 zdołał się wykurować na tyle, aby rozegrać kilka spotkań i zdobyć kilka bramek, które w ostateczności pozwoliły mu pojechać na Mundial w 2002 roku i jak się potem okazało to był najlepszy turniej mistrzowski dla Ronaldo, który z dorobkiem 8 bramek został królem strzelców turnieju oraz zdobył tytuł Mistrza Świata.

Po powrocie z Mundialu, Ronaldo powrócił do Hiszpanii, aby grać w barwach Realu Madryt. Takich ruch piłkarza spowodował, że został znienawidzony przez fanów Barcelony. „Królewscy” wydali na Brazylijczyka 45 milionów euro. Sam piłkarz swój debiut zaliczył dopiero w 4. kolejce La Liga w meczu z Deportivo Alaves. „El Fenomeno” pojawił się na boisku zaledwie na 30. minut, ale zdołał w tym czasie zdobyć 2 bramki.

Potem przez okrągły miesiąc Brazylijczyk był bezproduktywny. Zaczęło się dużo mówić o jego nadwadze, ale już w grudniu wrócił do odpowiedniej formy i strzelał bramki na zawołanie. To pozwoliło mu po raz trzeci zostać najlepszym piłkarzem według FIFA i magazynu World Soccer Magazine. Na dodatek piłkarz otrzymał jeszcze Złotą Piłkę, głównie za występ na Mundialu.

Kolejna część sezonu była dla Brazylijczyka również udana. Zdobywał bramki we wszystkich rozgrywkach w jakich Real Madryt brał udział. Sezon zakończył z dorobkiem 30 bramek w 44 meczach. To pozwoliło mu zostać wicekrólem strzelców oraz wraz z klubem zdobyć tytuł mistrza Hiszpanii, a w Lidze Mistrzów osiągnąć półfinał.

Kolejny sezon był udany dla Brazylijczyka do lutego. Jego Real miał przewagę 8 punktów w lidze nad drugą Valencią, w Lidze Mistrzów czekał „Królewskich” dwumecz z Bayernem Monachium. W 27. kolejce La Liga, Ronaldo doznał kontuzji, która wyeliminowała go na 3 tygodnie. W tym czasie Real zdołał uporać się z Bayernem w LM, ale w lidze stracił niemal całą przewagę nad grupą goniącą. Na dodatek uległ w finale Pucharu Króla, Realowi Zaragoza.

Powrót Ronaldo szybko przeniósł korzyści, Brazylijczyk nadal strzelał bramki. Kataklizm w klubie nastąpił po przegranym dwumeczu z AS Monaco w Lidze Mistrzów. Potem Real nie wygrał już żadnego spotkania do końca sezonu i zajął dopiero 4. miejsce w La Liga. Mimo to Ronaldo został królem strzelców ligi z dorobkiem 24 bramek w 32 meczach, a w całym sezonie strzelił 31 bramek grając 48 spotkań.

W kolejnym sezonie „El Fenomeno” długo nie mógł dojść do właściwej formy. Dopiero druga część sezonu pozwoliła mu rozwinąć skrzydła. Łącznie w sezonie 2004/05 zdobył 24 bramki w 45 meczach, a jego Real został wicemistrzem kraju ulegając tylko Barcelonie. Kolejny sezon został głównie zmarnowany przez kontuzje, Ronaldo zdołał zdobyć 15 bramek w 27 spotkaniach i po zakończeniu sezonu pojechał na swoje ostatnie Mistrzostwa Świata do Niemiec. Tam reprezentacja Brazylii nie błyszczała, ale sam Ronaldo łącznie we wszystkich występach na Mundialu zdobył aż 15 bramek.

Po powrocie z Mundialu popadł w konflikt z nowym trenerem Realu Madryt – Fabio Capello. Włochowi nie podobał się rozrywkowy styl życia Ronaldo przez co sadzał go głównie na ławce rezerwowych, co w ostateczności doprowadziło do odejścia Ronaldo do Milanu za 7,5 miliona euro. Przez 4 i pół sezonu grając w Realu „El Fenomeno” strzelił 104 gole w 177 meczach, zdobył Puchar Interkontynentalny, Superpuchar Hiszpanii i dwukrotnie mistrzostwo La Liga.

W Milanie, Ronaldo zadebiutował 11. lutego 2007 roku w meczu z Livorno. W następnej kolejce już zaczął strzelać gole. W sumie w 2007 roku w barwach Milanu rozegrał 13 spotkań i zdobył 7 bramek. Zdobył również Super Puchar Europy oraz Klubowe Mistrzostwo Świata. W następnym sezonie rozegrał zaledwie 7 spotkań i zdobył 2 bramki, a wszystko przez kontuzję kolana, która spowodowała jego rozstanie z futbolem europejskim i powrót do kraju.

Po powrocie do Brazylii trenował z Flamengo Rio de Janeiro. Jednak ostatecznie podpisał kontrakt z rywalem Flamengo – Corinthiansem Sao Paulo. Miało to miejsce 9. grudnia 2008 roku.

Ronaldo pierwsze spotkanie w nowym klubie rozegrał dopiero 4. marca 2009 roku i szybko pokazał swoją klasę zdobywając już w drugim spotkaniu pierwszego gola w nowym klubie. Łącznie w tym sezonie zdobył dla Corinthians 23 bramki w 38 spotkaniach. Kolejny sezon nie był już tak udany. Liczne kontuzje i fascynująca walka o tytuł mistrzowski, ostatecznie przegrana. To wszystko spowodowało, że Ronaldo zdecydował się zakończyć piłkarską karierę. W całym sezonie 2010 we wszystkich rozgrywkach Ronaldo rozegrał tylko 26 spotkań, strzelił 12 goli i dorzucił do tego 6 asyst. Nazario de Lima w barwach Corinthians przez 2 sezony zdołał rozegrać 65 spotkań, strzelić 35 bramek i zaliczyć 11 asyst.

Dnia 14. lutego Ronaldo oficjalnie ogłosił, że nadszedł czas, aby zawiesił buty na kołku. Łącznie w swojej karierze fenomenalny piłkarz rozegrał 620 spotkań i zdobył 420 bramek. Z pewnością gdyby nie liczne kontuzje miałby ich ponad tysiąc. El Fenomeno godnie pożegnał się ze świadkiem piłkarskim zakładając koszulkę reprezentacyjną po raz ostatni 7. czerwca w meczu towarzyskim z Rumunią.

Kariera Ronaldo w pigułce

• Cruzeiro – Campeonato Mineiro (1994)
• PSV – Puchar Holandii (1995/96), Wicemistrz Holandii (1995/96)
• FC Barcelona – Superpuchar Hiszpanii (1996), Puchar Hiszpanii (1996/97), Puchar Zdobywców Pucharów (1996/97), Wicemistrz Hiszpanii (1996/97)
• Inter Mediolan – Puchar UEFA (1997/98), Wicemistrz Włoch (1997/98)
• Real Madryt – La Liga (2002/03 i 2006/07), Puchar Interkontynentalny (2002), Superpuchar Hiszpanii (2003), Wicemistrz Hiszpanii (2004/05 i 2005/06)
• AC Milan - Superpuchar Europy (2007), Klubowe Mistrzostwo Świata (2007)
• Corinthians – Campeonato Paulista (2009), Copa do Brasil (2009)
• Brazylia – Mistrzostwo Świata (1994, 2002), Copa America (1997, 1999), 3. miejsce na IO w Atlancie (1996), Wicemistrzostwo Świata (1998), Wicemistrzostwo Copa America (1995)

Indywidualne

• Król strzelców Supercopa Libertadores (1993 – 8 goli w 4 meczach)
• Król Strzelców stanu Bello Horizonte Campeonato Mineiro (1994 – 22 gole w 18 meczach)
• Król strzelców Ligi Holenderskiej (1994/1995 – 30 goli w 33 meczach)
• Złota Piłka France Football II miejsce (1996)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (1996 – Najmłodszy laureat w historii)
• World Soccer Magazine I miejsce (1996 – Najmłodszy laureat w historii)
• Król strzelców Ligi Hiszpańskiej (1996/1997 – 34 gole w 37 meczach)
• Złoty But (1997 – 34 gole w 37 meczach)
• Złota Piłka France Football I miejsce : (1997 – Najmłodszy laureat w historii)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (1997)
• World Soccer Magazine I miejsce (1997)
• Srebrny Onze magazynu Onze Mondial I miejsce (1997)
• Najlepszy piłkarz Mistrzostw Świata Złota Piłka I miejsce (1998)
• Trzeci strzelec Mistrzostw Świata (1998 – 4 gole w 7 meczach)
• Złota Piłka France Football III miejsce (1998)
• Piłkarz Roku FIFA II miejsce (1998)
• World Soccer Magazine III miejsce (1998)
• Król Strzelców Copa America (1999 – 5 goli w 6 meczach)
• Najlepszy piłkarz Mistrzostw Świata Złota Piłka II miejsce (2002)
• Król strzelców Mistrzostw Świata (2002 – 8 goli w 7 meczach)
• Najlepsza jedenastka UEFA (2002)
• Złota Piłka France Football I miejsce (2002)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (2002)
• World Soccer Magazine I miejsce (2002)
• Najlepszy sportowiec świata według BBC Sports Personality of the Year Overseas Personality (2002)
• Piłkarz Roku FIFA III miejsce (2003)
• Król strzelców Ligi Hiszpańskiej (2003/04 – 24 gole w 32 meczach)
• Złoty But (2006)

Niemcy vs Włochy 1:1

[Klose (17) - Rossi (83)]

Mecze Niemców z Włochami mają już bardzo długa historię. Każdy ich mecz przyciąga tłumy na stadion i przed telewizory. Reprezentacja gospodarzy dominowała w tym meczu przez pierwsze 30. minuty. W tymże czasie zdołali zdobyć bramkę po kapitalnym podaniu Mesuta Özila do Thomasa Müllera, który wyłożył piłkę Miroslavowi Klose. Ten z bliska zmusił do kapitulacji Gianluigiego Buffona. Był to już 59. gol Klosego w drużynie narodowej, Rekord Gerda Müllera (68 bramek) jest coraz bliżej. Chwilę później Klose znów stanął oko w oko z Buffonem, ale przegrał z nim pojedynek. Potem nacierali Włosi, którzy aż 3-krotnie domagali się podyktowania rzutu karnego przez sędziego. Z powtórek wynikło, że tylko raz ich pretensje były słuszne, kiedy to Mertesacker sfaulował Antonio Cassano.  Wynik spotkania na 1:1 ustalił Giuseppe Rossi, który strzelając na raty zdołał pokonać bramkarza gospodarzy, Manuela Neuera.

Francja vs. Brazylia 1:0

[Benzema (54)]

Ten mecz zapowiadał się na bardzo ofensywny z obu stron. Niestety odważnie w tym meczu zagrała tylko Francja, która przygotowaniem taktycznym zmiażdżyła reprezentację Brazylii. W pierwszej połowie na uwagę zasługuje brutalny faul Hernanesa na Benzemie. Brazylijczyk w 40. minucie kopnął Francuza w klatkę piersiową. Za takie coś powinien dostać kilku meczową dyskwalifikacje.  W drugiej połowie, bardzo widocznym w tym meczu Benzema wpisał się na listę strzelców w 54. minucie, kiedy to z bliska wpakował piłkę do siatki rywali. Francja miała wiele sytuacji, ale raziła nieskutecznością, a na linii bramowej dobrze spisywał się Julio Cesar.

Dania vs. Anglia 1:2

[Agger (8) - Bent (10), Young (68)]

Mecz Duńczyków z Anglikami zapowiadał się na średnie widowisko, ale pierwsze 10. minut pokazało, że może to być jeden z bardziej interesujących meczów wczorajszego dnia. Już w 8. minucie Christian Eriksen zacentrował na głowę Daniela Aggera i Joe Hart skapitulował. Jednak chwilę później Theo Walcott ograł na prawej flance Simona Poulsena i Darren Bent z bliska dopełnił formalności. Potem na prowadzenie ponownie wyszli Anglicy, ale bramka Lamparda nie została słusznie uznana. Pomocnik Chelsea Londyn przyjmując piłkę znajdował się na pozycji spalonej. Z kolei z drugiej strony Harta uratował słupek po strzale Eriksena zza pola karnego.

Po przerwie nadal błyszczał rewelacyjny Eriksen. Tym razem Duńczyk podawał piłkę do Rommedahla, który przegrał pojedynek z Hartem. Zwycięską bramkę Anglicy zdobyli po błędzie Michaela Krohn-Delhi, kiedy to Glen Johnson podał piłkę do Ashley’a Younga, a ten dopełnił formalności. Było to pierwsze zwycięstwo Anglików nad Duńczykami na wyjeździe od 1979 roku.

Argentyna vs. Portugalia 2:1

[Di Maria (14), Messi (90 k.) - C.Ronaldo (21)]

Mecz Argentyny z Portugalią zapowiadał się, jako drugi pojedynek Messiego z Ronaldo. Już w 14. minucie Messi pokazał swój kunszt ogrywając całą obronę Portugalii jednym podaniem do Di Marii, który nie zmarnował swojej sytuacji i pokonał Eduardo.  W 20. minucie był już remis. Do przypadkowo odbitej piłki w polu karnym Argentyny dopadł Ronaldo, który potrafi znaleźć się w takich sytuacjach i pewnym mocnym uderzeniem pokonał Sergio Romero. W drugiej połowie długo utrzymywał się wynik remisowy. Dopiero w 90. minucie po faulu Contreao w polu karnym Argentyna otrzymała swoją szansę na zdobycie zwycięskiej bramki. Do piłki podszedł Messi i nie pozostawił Portugalii złudzeń.

Pozostałe wyniki

Holandia – Austria 3:1
[Sneijder (28), Huntelaar (48), Kuyt (71 k.) - Arnautovic (84 k.)]

Hiszpania – Kolumbia 1:0
[Silva (86)]

Maroko – Niger 3:0
[Boussoufa (17, 82), El Bekkali (90+)

Cypr - Rumunia 1:1, karne 4-5
[Konstantinou (84) - Torje (55)]

Szwecja – Ukraina 1:1, karne 4-5
[Elmander (7) - Devic (20)]

Irlandia Płn. – Szkocja 0:3
[Miller (19), McArthur (32), Commons (51)

Malta - Szwajcaria 0:0

Belgia - Finlandia 1:1
[Witsel (61) - Porokara (90)]

Luksemburg – Słowacja 2:1
[Da Mota (60, 81) - Jendrisek (55)]

Estonia – Bułgaria 2:2
[Vassiljev (19 k., 80 k.) - Popow (40 k., 83 k.)]

Albania – Słowenia 1:2
[Bulku (62) - Novakovic (25), Dedic (90 k.)]

RPA – Kenia 2:0
[Somma (2), Pienaar (45)]

Izrael – Serbia 0:2
[Tosic (23), Trivunovic (76)

Turcja - Korea Płd. 0:0

Nigeria - Sierra Leone 2:1
[Taiwo (16 k.), Ehiosu (40) - Kabia (90)]

Azerbejdżan – Węgry 0:2
[Rudolf (37), Hajnal (82)]

Chorwacja – Czechy 4:2
[Eduardo (10), Kalinic (13, 61), Ilicevic (75) - Sivok (20), Rosicky (45)]

Macedonia – Kamerun 0:1
[Mbuta (75)]

Łotwa – Boliwia 2:1
[Verpakovskis (43 k.), Cauna (49 k.) - Arce (55 k.)

Iran - Rosja 1:0
[Khalatbari (90)]

Gruzja – Armenia 2:1
[Iaszwili (22), Siradze (34) - Manuczarjan (63 k.)]

Mołdawia – Andora 2:1
[Picusciac (66), Bugaev (90+ k.) - Ayala (52)]

Kazachstan – Białoruś 1:1
[W. Hleb (45 k.) - Ostapienko (88)]

Grecja – Kanada 1:0
[Fetfatzidis (63)]

San Marino – Liechtenstein 0:1
[Polverino (57)]

Gabon – Kongo 2:0
[Guema (24), Cousin (53)]

W czołowej 10 nie ma zbyt dużych zmian. Na 10. miejsce awansował Egipt, który zepchnął z tego miejsca Rosję, która spadła aż na 13. miejsce.

TOP 50

źródło: fifa.com

My wybraliśmy najciekawsze mecze i niżej umieściliśmy ich skróty. Mamy nadzieje, że wybraliśmy właściwe spotkania.

Portugalia vs. Hiszpania 4:0

Anglia vs. Francja 1:2

Holandia vs. Turcja 1:0

Szwecja vs. Niemcy 0:0

Argentyna vs. Brazylia 1:0