Przeznaczenie obiektu na użytek czysto piłkarski wiąże się z powstaniem klubu Chelsea w 1905 roku. Początkowo stadion miał zostać sprzedany innemu angielskiemu klubowi, Fulham, ale ten ostatecznie zrezygnował z kupna stadionu, kiedy Mearsa Frederick Parker, znany finansista namówił właściciela obiektu, Gus Mearsa do założenia nowego piłkarskiego klubu w Anglii.

Nazwa stadionu powstała dzięki XVIII-wiecznym mapom kartograficznym, które pokazywały, że stadion jest położony tam, gdzie kiedyś znajdowała się zatoczka „Stanford”. Jadąc w stronę stadionu ulicą Fulham Road trzeba było przejechać po moście nazywanym potocznie „Little Chelsea Bridge”. Ze zlepku tych dwóch nazw utworzono nazwę stadionu – Stamford Bridge.

Do roku 1930 na stadionie nie dokonywano gruntownych zmian, poza zwiększaniem pojemności stadionu przy nie naruszaniu jego filarów. Po kilku latach na stadionie pojawiło się zadaszenie, a w trakcie sezonu 64/65 zadecydowano o zamontowaniu ławek, które miały stanowić 75% ogółu miejsc. Przekreśliło to szanse na poprawienie rekordu frekwencji ustanowionego 12 października 1935 roku, kiedy na ligową potyczkę z Arsenalem przyszło prawie 83 tysiące kibiców.P race nad miejscami siedzącymi połączono z rozbudowaniem kolejnych trybun, co w sumie kosztowało około 30 milionów funtów.

Po sukcesie w europejskich pucharach w 1971 roku, rodzina Mearsów zdecydowała się na gruntowną przebudowę wschodnie trybuny, która po zakończeniu budowy miała pomieścić 50 tysięcy kibiców. Ta inwestycja była gwoździem do trumny dla właścicieli. Koszty jej budowy były wyższe niż zakładano. Spowodowało to, że z klubu musieli odejść najlepsi piłkarze, a klub stanął nad przepaścią. Z potentata angielskiej piłki stał ligowym przeciętniakiem i sięgnął dna.

W 1982 roku pojawił się zbawca Ken Bates, który wykupił klub od rodziny Mearsów za symbolicznego funta. Tym samym klub po 77 latach zmienił właściciela. Chelsea nie była pierwszym klubem, w który włożył swoje pieniądze. Przedtem finansował Wigan i Oldham Athletic. Jednak dopiero w Chelsea zatrzymał się na dłużej i tak rozpoczęła się epoka Batersa.

Nowy prezes doprowadził do całkowitej przebudowy stadionu. Prace trwały 7 lat i spowodowały całkowitą zmianę wyglądu obiektu. Wyburzono trybuny północną i południową, a zachodnią w wielkim stopniu przebudowano. Główna w tym zasługa nowych przepisów, które miały zwiększyć bezpieczeństwo oraz poprawić opinię o stadionach w Anglii, nadszarpniętą wydarzeniami z pamiętnego meczu Nottingham – Liverpool.

Nową trybunę północną oddano do użytku w trakcie sezonu 94/95 i nazwano im. Matthew Hardinga, tragicznie zmarłego dyrektora Chelsea. Rok 1997 przyniósł koniec prac na „Shed End”, nazywanej też „Umbro Stand”, za którą mieści się cały kompleks hotelowo-usługowy Chelsea Village. Ostatnią ukończoną trybuną jest „West Stand”, pełniąca rolę trybuny głównej. Jedyna trybuna, która pozostała w niezmienionym stanie, to trzypiętrowa „East Stand”, spod której na murawę wybiegają piłkarze.

Stamford Bridge to jeden z najlepszych, najciekawszych i najnowocześniejszych stadionów na Wyspach. W jego skład wchodzą: dwupiętrowa trybuna północna im. Matthew Hardinga (10 tys. osób); również dwupiętrowa trybuna północna – „Shed End” (6 tys. osbó); trzy-poziomowa „East Stand” (13 tys. osób) oraz najnowocześniejsza i największa „West Stand” (13,5 tys. osób).

Stadion może pomieścić 41 841 widzów. Obiekt Stamford Bridge wchodzi w skład wielkiego multipleksu Chelsea Village, który zawiera ponadto 2 czterogwiazdkowe hotele, 5 restauracji, sale bankietowe i konferencyjne, nocne kluby, podziemny parking czy różnego typu pomieszczenia rekreacyjne i odnowy biologicznej. Obecnie na mecze Chelsea przychodzi średnio 41 tysięcy widzów, to stanowi piątą największą widownię piłkarską w Anglii.

Historia powstania tego obiektu sięga lat 40. Dokładnie 12 czerwca 1944 roku, ówczesny prezes Realu, Santiago Bernabéu uzyskał kredyt bankowy na budowę nowoczesnego na te czasy obiektu, który miał pomieścić ponad 70 tys. kibiców, w tym ponad 9 tys. miało zajmować miejsca pod dachem, który chroniłby ich przed opadami deszczu. Już 5 września tego samego roku wybrano projekt, według którego miał być tworzony stadion, a 27 października rozpoczęła się budowa, która trwała niecałe 3 lata.

Otwarcie stadionu nastąpiło w 1947 roku, a 14 grudnia Real Madryt rozegrał na nim swój pierwszy mecz, w którym zmierzył się z CF Os Belenenses. Mecz zakończył się zwycięstwem Realu 3:1, pierwszą bramkę na nowym obiekcie madryckiego klubu zwanym Nuevo Estadio Chamartín (od nazwy starego stadionu) zdobył Sabino Baringa. Pierwsza przebudowa stadionu nastąpiła w 1954 roku, stadion miał pomieścić 120 tys. kibiców. W 1957 roku na stadionie pojawiło się sztuczne oświetlenie murawy, co pozwoliło rozgrywać na nim mecze w porze wieczornej i nocnej.

Wówczas stadion nosił już nazwę Estadio Santiago Bernabéu, na cześć prezesa dzięki, któremu powstał ten piękny obiekt. Zmiana nazwy obiektu nastąpiła 4 stycznia 1955 roku. Reprezentacja Hiszpanii swój pierwszy mecz na tym stadionie rozegrała w 1964 roku, a jej przeciwnikiem była reprezentacja ZSRR. Mecz zakończył się zwycięstwem Hiszpanów 2:1.

Kolejna przebudowa nastąpiła w latach 80. na rozgrywane w Hiszpanii mistrzostwa świata w 1982 roku. Przebudową stadionu kierowali: Manuel Salinas oraz Luis i Rafael Alemany, synowie twórcy stadionu. Po przebudowie stadion mógł pomieścić 90800 tys. kibiców.

Na mistrzostwach zostały na nim rozegrane 4 mecze, w tym finał w którym Włosi pokonali RFN 3:1. Kolejne modernizacje nastąpiły w 1998/99 roku, kiedy to zgodnie z rozporządzeniem UEFA na stadionie miały zostać zlikwidowane miejsca stojące. Ze stadionem wiąże się też straszna historia. 12 grudnia 2004 roku, podczas meczu z Realem Sociedad w 88. minucie meczu, został on przerwany z powodu alarmu bombowego. W ciągu dziesięciu minut przeprowadzono ewakuację kibiców. Alarm okazał się fałszywy. Mecz dokończono 5 stycznia 2005 roku.

Ostatnia modernizacja nastąpiła w 2007 roku, kiedy to utworzono dach nad ostatnią niekrytą trybuną (wschodnią). W 2010 roku został na nim rozegrany 55. finał Ligi Mistrzów, w którym doszło do starcia Interu Mediolan z Bayernem Monachium.

Pierwszy mecz na tym stadionie odbył się w 19 września 1926 pomiędzy dwoma drużynami z Mediolanu – AC Milanem i Intrem. Mecz zakończył się zwycięstwem niebiesko-czarnych 6:3. W 1935 roku miasto kupiło stadion i stało się jego właścicielem, a w 1939 został on rozbudowany i mógł pomieścić aż 150 tys. kibiców.

W 1947 roku zapadła chyba najważniejsza decyzja dotycząca stadionu, włodarze miasta zdecydowali, że mecze na San Siro swoje mecze będą rozgrywać oba klubu z Mediolanu. Kilka lat później pojemność stadionu została zmniejszona do 100 tysięcy. W owych latach także kibice Milanu i Interu podzielili się na swoje sektory na San Siro. Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

Obecna nazwa stadionu, czyli Stadio Giuseppe Meazza została nadana 3 marca 1980 na cześć legendarnego włoskiego piłkarza, mistrza świata z 1934 i 1938, byłego reprezentanta Interu, a także Milanu.

Ostatnia duża modernizacja odbyła się w 1989 roku z okazji organizowania Mistrzostw Świata we Włoszech – Italia’90. Odnowienie stadionu pochłonęło blisko 60 mln dolarów, ale dzięki projektantom stadionu jakimi byli Rogazzi, Hoffner i Salvi, stadion wygląda jak wygląda. Pojemność stadionu została zmniejszona do 88 500 miejsc oraz postawiono 11 betonowych kolumn o wysokości 50 metrów, a dach został umieszczony na wysokości 60 metrów.

Obecnie obiekt posiada 85 700 miejsc siedzących, rozlokowanych w trzech pierścieniach:, pierścień pierwszy – 31 877 miejsc, pierścień drugi – 33 932 miejsc, pierścień trzeci – 19 891 miejsc. Każdy z nich podzielony jest na cztery różnokolorowe strefy. Strefa z pomarańczowymi i czerwonymi krzesełkami przeznaczona jest dla każdego kibica, natomiast na niebieskich i zielonych siedziskach mogą zasiadać członkowie klubu kibica.

Najważniejsze wydarzenia

• mecze Mundial 1934 (Szwajcaria vs. Holandia 3:2, Niemcy vs. Szwecja 2:1, Włochy vs. Austria 1:0)
• mecze otwarcia Mundialu 1990 (Argentyna vs. Kamerun 0:1)
• mecze Mundialu 1990 (RFN vs. Jugosławia 4:1, RFN vs. ZEA 5:1, Kolumbia vs. RFN 1:1, RFN vs. Holandia 2:1, RFN vs. Czechosłowacja 1:0)
• Finał Pucharu Europy 1965 – Inter vs. Benfica 1:0
  
• Finał Pucharu Europy 1970 – Feyenoord vs. Celtic 2:1
  
• Finał Pucharu Europy 2001 – Bayern Monachium vs. Valencia 1:1, 5:4k
• Finały Pucharu UEFA 1991, 1994, 1995, 1997
• Finał Pucharu Włoch 2005 – Inter vs. AS Roma 1:0

W 1954 roku zapadła decyzja o wybudowaniu tego piękno stadiony, ponieważ stary Camp de Les Corts mógł pomieścić zaledwie 60 tysięcy osób. Projektantami tegoż stadionu byli Francesc Mitjans-Miró, Lorenzo García Barbon i Josep Soteras Mauri. Budowa trwała 3 lata i pochłonęła 400 milionów peset (100 peset = 0,6 euro).

Pierwsze spotkania Dumy Katalonii odbyło się 24.09.1957 roku. Rywalem Barcelony była Legia Warszawa, która poległa 4:2. Pierwszym strzelcem bramki był Eulegio Martinez.

Początkowo stadion mógł pomieścić 90 tysięcy widzów, jednakże w 1978 roku, zadecydowano o jego rozbudowie na kolejne 20 tysięcy krzesełek. Co ciekawe, cztery lata później, w rubryce ‘total capacity’ widniała już magiczna liczba 120 tysięcy, dzięki czemu stadion Barcelony był już największym w Europie i drugim co do wielkości na świecie.

Camp Nou jest częścią wielkiego klubowego centrum. Na powierzchni piętnastu hektarów znajduje się hala sportowa mogąca pomieścić niecałe sześć tysięcy widzów, lodowisko z trybunami na około tysiąc, drugi stadion na prawie szesnaście tysięcy, parking, boiska treningowe, korty tenisowe, pomieszczenia dla prasy, magazyny, gabinet odnowy, klinika, szkoła dla juniorów Barcy – La Masia, klubowe muzeum, kaplica, sklepy sportowe.

W obchody 50-lecia stadionu władze klubu ogłosiły, że stadion zostanie przebudowany. 18 września 2007 roku brytyjski architekt Norman Foster został wybrany do zaprojektowania przebudowy stadionu. Obiekt ten ma mieć dodatkowo 10 tysięcy miejsc (czyli ma mieć 108 tysięcy pojemności), a wszystkie trybuny mają być zadaszone.
Camp Nou jest również obiektem, na którym swoje mecze rozgrywała w przeszłości reprezentacja Hiszpanii. Jednakże od kilkunastu lat reprezentacja tam nie występuje z powodu konfliktu z Baskami.

Jest to nieoficjalnie spowodowane względami politycznymi. Warto nadmienić, że Camp Nou jest 5-gwiazdkowym stadionem, a to ogromne wyróżnienie.

Najważniejsze Wydarzenia

• Finały Puchar Zdobywców Pucharów (1972 – Glasgow Rangers vs. Dynamo Moskwa 3:2, 1982 – FC Barcelona vs. Standard Liege 2:1)
• Super Puchar Europy (1979 – Nottingham Forest vs. FC Barcelona 1:0)
• Otwarcie Mundialu 1982 (Belgia vs. Argentyna 1:0)
• Finał Pucharu Europy (1989 – Milan vs. Steaua Bukareszt 4:0)
• Finał Igrzysk Olimpijskich 1992 (Hiszpania vs. Polska 3:2)
• Finał Ligi Mistrzów (1999 – Manchester Utd. vs. Bayern Monachium 2:1)
• Koncerty m.in Michaela Jacksona, U2, Pink Floyd, Luciano Pavarottiego

Pojemność stadionu wynosi 76 212 tys. osób. Został zaprojektowany w słynny szkocki architekt    Archibald Leitch. Koszt wybudowania stadionu opiewał na gigantyczną wówczas sumę 120 tysięcy funtów, budowę ukończono w 1909 roku.

„Najatrakcyjniejszy, najprzestronniejszy i najbardziej niezwykły stadion jaki kiedykolwiek widziałem. Jako boisko piłkarskie jest bezkonkurencyjny na świecie, to jest zaszczyt dla Manchesteru oraz dom drużyny, która może czynić cuda” – to słowa zawarte w „Sporting Chronicle”, w dniu otwarcia stadionu.

Stadion oficjalnie został otwarty 19 lutego 1910 roku. Na inaugurację przyszło 45 000 osób, wówczas Manchester przegrał z Liverpoolem 3:4.

Podczas II wojny światowej – 11 marca 1941 roku, niemal cały stadion poza murami tunelu między ławkami rezerwowych, którym niegdyś piłkarze wychodzili na mecz został zniszczony przez naloty niemieckiego Luftwaffe. Po wojnie „Czerwone Diabły” musiały korzystać ze stadionu należącego do lokalnego rywala Manchesteru City.

Stadion został odbudowany i 24 sierpnia 1949 roku rozegrano na nim pierwszy mecz, w którym Manchester United poległ z Boltonem 0:3. Jednym z największych wydarzeń na stadionie Manchesteru był Finał Ligi Mistrzów pomiędzy Milanem a Juventusem zakończony zwycięstwem klubu z Mediolanu po konkursie rzutów karnych.

Murawa Old Trafford wygląda prawie ciągle tak samo przez cały rok. Boisko ma 106 metrów długości i 64.9 metra szerokości. Trawa – „Kentucky Blue” została sprowadzona z USA. Jest ona przystosowana do trudnych warunków pogodowych i nie potrzebuje dużo słońca, dlatego więc bez problemu rośnie przez cały rok.

Stadion dzieli się ma cztery trybuny: The South Stand, The North Stand, The East Stand, The West Stan. Ostatnia modernizacja stadionu miała miejsce w 2006 roku. Cały kompleks ma w sobie również muzeum, sklep z pamiątkami,  oraz Red Café – restauracja kibiców „Czerwonych Diabłów”.