Swoją profesjonalną piłkarską karierę Ronaldo rozpoczął w Cruzeiro w 1993 roku. Piłkarz miał wtedy zaledwie 16 lat, a już został ogłoszony kolejnym następcą Pele. Ronaldo do drużyny Cruzeiro został polecony przez byłego reprezentanta kraju – Jairzinho. Młody napastnik swój pierwszy mecz w swoim pierwszym profesjonalnym klubie rozegrał 25. maja z Pinheiro. Mecz zakończył się zwycięstwem drużyny Ronaldo, ale sam piłkarz w tym meczu nie zdobył bramki.

Do września tego samego roku, Ronaldo występował jedynie w drużynie juniorów lub meczach towarzyskich. Dobre występy w tych grach oraz odejście z drużyny jednego z napastników otworzyły mu drogę do pierwszego składu i tak 7. września 1993 zanotował debiut w rozgrywkach o mistrzostwo Brazylii z Corinhtians. Mecz ten zakończył się porażką Cruzeiro 0:2.

W finale Recopa 1993, Cruzeiro mierzyło się z Sao Paulo. Do rozstrzygnięcia tego meczu potrzebna była seria rzutów karnych. Ronaldo miał tym samym szanse na pierwszy seniorski tytuł, ale niestety jego drużyna przegrała, a on sam nie wykorzystał swojej jedenastki.

Do końca Campeonato Brasileiro, Ronaldo rozegrał jeszcze 13 spotkań i zdobył aż 12 bramek. Taka skuteczność pozwoliła zająć mu trzecie miejsce w rywalizacji o tytuł króla strzelców ligi.  Największy rozgłos w samym kraju przyniósł Brazylijczykowi mecz z Bahii z 7. listopada, kiedy to jego drużyna wygrała 6:0, a wówczas 17-letni piłkarz zdobył aż 5 bramek.

Po tym meczu szybko otrzymał swoje pierwsze powołanie do kadry narodowej. Ronaldo jednak tylko uczestniczył w zgrupowaniu kadry, a mecz z Niemcami i Meksykiem mógł oglądać tylko z ławki rezerwowej.

„Matador Azul” (Niebieski Zabójca- taki przydomek nadali mu brazylijscy komentatorzy) w 1994 roku potwierdzał swoją wybitną skuteczność. W mistrzostwach stanu Minas Gerais w 18 meczach, Brazylijczyk zdobył 22 bramki. Taki wynik pozwolił mu zostać królem strzelców, a jego Cruzeiro zdobycie tytułu mistrzowskiego.

23. marca 1994 roku udało się w końcu Brazylijczykowi zaliczyć debiut w kadrze Brazylii i to w meczu przeciwko Argentynie. To spotkanie zakończyło się wynikiem 2:0 dla Canarinhos, sam Ronaldo grający w tym meczu, jako Ronaldinho (gdyż w składzie grał już jeden Ronaldo – Ronaldo Rodrigues de Jesus) nie zdobył bramki. „Matador” swojego debiutanckiego gola zaliczył 4. maja w meczu przeciwko Islandii (3:0).

W międzyczasie Cruzeiro wykupiło resztę praw do zawodnika. Łącznie Ronaldo kosztował klub 1 milion 50 tysięcy dolarów. Następnie wraz z klubem wystąpił w turnieju Copa Libertadores w 1994 roku, gdzie w 8 meczach zdobył 2 bramki. Występ jego zespołu zakończył się jednak już w 1/8 finału, gdzie Cruzeiro musiało uznać wyższość chilijskiego – Unión Española Santiago. Sam Ronaldo został przez wielu zapamiętany po bramce zdobytej w meczu z Boca Juniors, kiedy to ośmieszył obronę argentyńskiego klubu.

Dobra gra Brazylijczyka zaowocowała powołaniem na Mistrzostwa Świata 1994. Brazylia zdobyła w nich tytuł mistrzowski, ale sam Ronaldo nie zaliczył ani jednego występu. Mimo to PSV Eindhoven zapłaciło za niego aż 6 milionów dolarów. Wówczas był to największy transfer zagranicę w Brazylii. Ronaldo w swojej karierze w Cruzeiro rozegrał łącznie 58 spotkań i zdobył 56 bramek.

Debiutancki sezon Ronaldo w lidze holenderskiej okazał się znakomity. Sam piłkarz w 33 meczach dla swojego nowego klubu zdobył 30 bramek. Taki wynik pozwolił mu wywalczyć koronę króla strzelców. Mało tego był pierwszym piłkarzem, któremu udało się niemal dorównać Marco van Bastenowi, który w sezonie 1986/87 zdobył w lidze 31 bramek.

W PSV, Ronaldo zadebiutował także w europejskich pucharach. W dwumeczu z Bayerem Leverkusen Brazylijczyk zdobył 3 bramki, ale nie awansował do kolejnej fazy turnieju. Łącznie „Matador” w sezonie 1994/95 rozegrał 36 spotkań i zdobył 35 bramek. Następnie wraz z reprezentacją kraju wywalczył wicemistrzostwo w Copa America.

W sezonie 1995/96, Ronaldo otrzymał nowy przydomek „El Fenómeno” ze względu na niebywałą skuteczność. Na jego początku doznał swojej pierwszej kontuzji, która w ostateczności ciągnęła się za nim do końca piłkarskiej kariery. Brazylijczyk w jednym z meczów doznał pęknięcia kości goleniowej pod kolanem.

Wiosną piłkarz wrócił już do gry i łącznie w 13 spotkań zdobył 12 bramek, wywalczył także Puchar Holandii oraz Wicemistrzostwo Holandii. Po zakończeniu sezonu za 16 milionów dolarów przeniósł się do FC Barcelony. Łącznie w barwach PSV, Ronaldo rozegrał 57 spotkań i zdobył 54 bramki.

Po zakończeniu sezonu w lidze holenderskiej przed przenosinami na Camp Nou, Brazylijczyk pojechał do Atlanty na Igrzyska Olimpijskie. Wraz z kadrą Brazylii na tej imprezie wywalczył brązowy medal, a w składzie Canarinhos poza Ronaldo występowali też potem znani – Dida, Rivaldo, Juninho, Savio, Roberto Carlos czy Flávio Conceição. Nowy napastnik Barcelony w tym turnieju zdobył 5 bramek i został wicekrólem strzelców. Brazylia w półfinale uległa Nigerii, późniejszemu mistrzowi olimpijskiemu. W meczu o trzecie miejsce Brazylia rozgromiła Portugalię 5:0.

W Barcelonie, Ronaldo spędził zaledwie sezon, ale według wielu był to najlepszy sezon w jego piłkarskiej karierze. „El Fenómeno” w Primera Division w 37 spotkaniach zdobył 34 bramki. Łącznie w barwach katalońskiego klubu Ronaldo w 49 meczach zdobył 47 bramek. Na dodatek został wybrany najlepszym piłkarzem świata przez FIFA i World Soccer Magazine. W walce o Złotą Piłkę przegrał zaledwie o 1 głos z Matthiasem Sammerem.Razem z Barceloną w jednym sezonie zdobył Puchar Króla, Superpuchar Hiszpanii oraz Super Puchar Europy.

Kolejnym klubem fenomenalnego Brazylijczyka był Inter Mediolan, który łącznie za Ronaldo zapłacił 80 milionów dolarów. Przed początkiem sezonu, Brazylijczyk wraz ze swoją reprezentacją wywalczył mistrzostwo Copa America. Ronaldo w tym turnieju został wicekrólem strzelców z dorobkiem 5 bramek w 6 meczach.

W debiutanckim sezonie w barwach Interu Mediolan został wicekrólem strzelców z dorobkiem 25 bramek. Łącznie w sezonie 1997/98 rozegrał 47 spotkań i zdobył 34 bramki. Pod koniec roku ponownie został wybrany najlepszym piłkarzem świata przez FIFA i World Soccer Magazine oraz otrzymał Złotą Piłkę.

Potem wraz z reprezentacją wybrał się na Mundial do Francji, gdzie wraz z kolegami wywalczył wicemistrzostwo. Sam Ronaldo strzelił w tym turnieju 4 bramki oraz zaliczył 3 asysty, ale w finale z gospodarzami nie zagrał z powodu ataku padaczki przed meczem.

Sezon 1998/1999 był w połowie zmarnowany przez kontuzje, a Brazylijczyk rozegrał w nim 29 spotkań i strzelił 15 bramek. Mimo niewielu występów znów uplasował się w czołówce najlepszych piłkarzy globu. Według wielu lata 1996-98 bezsprzecznie należały do Brazylijczyka. Takiej dominacji jednego piłkarza na świecie jeszcze nie było.

W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 Ronaldo dwukrotnie zerwał więzadła krzyżowe w prawym kolanie, skutkiem czego właściwie w ogóle nie wybiegał na murawę. Dopiero pod koniec sezonu 2001/2002 zdołał się wykurować na tyle, aby rozegrać kilka spotkań i zdobyć kilka bramek, które w ostateczności pozwoliły mu pojechać na Mundial w 2002 roku i jak się potem okazało to był najlepszy turniej mistrzowski dla Ronaldo, który z dorobkiem 8 bramek został królem strzelców turnieju oraz zdobył tytuł Mistrza Świata.

Po powrocie z Mundialu, Ronaldo powrócił do Hiszpanii, aby grać w barwach Realu Madryt. Takich ruch piłkarza spowodował, że został znienawidzony przez fanów Barcelony. „Królewscy” wydali na Brazylijczyka 45 milionów euro. Sam piłkarz swój debiut zaliczył dopiero w 4. kolejce La Liga w meczu z Deportivo Alaves. „El Fenomeno” pojawił się na boisku zaledwie na 30. minut, ale zdołał w tym czasie zdobyć 2 bramki.

Potem przez okrągły miesiąc Brazylijczyk był bezproduktywny. Zaczęło się dużo mówić o jego nadwadze, ale już w grudniu wrócił do odpowiedniej formy i strzelał bramki na zawołanie. To pozwoliło mu po raz trzeci zostać najlepszym piłkarzem według FIFA i magazynu World Soccer Magazine. Na dodatek piłkarz otrzymał jeszcze Złotą Piłkę, głównie za występ na Mundialu.

Kolejna część sezonu była dla Brazylijczyka również udana. Zdobywał bramki we wszystkich rozgrywkach w jakich Real Madryt brał udział. Sezon zakończył z dorobkiem 30 bramek w 44 meczach. To pozwoliło mu zostać wicekrólem strzelców oraz wraz z klubem zdobyć tytuł mistrza Hiszpanii, a w Lidze Mistrzów osiągnąć półfinał.

Kolejny sezon był udany dla Brazylijczyka do lutego. Jego Real miał przewagę 8 punktów w lidze nad drugą Valencią, w Lidze Mistrzów czekał „Królewskich” dwumecz z Bayernem Monachium. W 27. kolejce La Liga, Ronaldo doznał kontuzji, która wyeliminowała go na 3 tygodnie. W tym czasie Real zdołał uporać się z Bayernem w LM, ale w lidze stracił niemal całą przewagę nad grupą goniącą. Na dodatek uległ w finale Pucharu Króla, Realowi Zaragoza.

Powrót Ronaldo szybko przeniósł korzyści, Brazylijczyk nadal strzelał bramki. Kataklizm w klubie nastąpił po przegranym dwumeczu z AS Monaco w Lidze Mistrzów. Potem Real nie wygrał już żadnego spotkania do końca sezonu i zajął dopiero 4. miejsce w La Liga. Mimo to Ronaldo został królem strzelców ligi z dorobkiem 24 bramek w 32 meczach, a w całym sezonie strzelił 31 bramek grając 48 spotkań.

W kolejnym sezonie „El Fenomeno” długo nie mógł dojść do właściwej formy. Dopiero druga część sezonu pozwoliła mu rozwinąć skrzydła. Łącznie w sezonie 2004/05 zdobył 24 bramki w 45 meczach, a jego Real został wicemistrzem kraju ulegając tylko Barcelonie. Kolejny sezon został głównie zmarnowany przez kontuzje, Ronaldo zdołał zdobyć 15 bramek w 27 spotkaniach i po zakończeniu sezonu pojechał na swoje ostatnie Mistrzostwa Świata do Niemiec. Tam reprezentacja Brazylii nie błyszczała, ale sam Ronaldo łącznie we wszystkich występach na Mundialu zdobył aż 15 bramek.

Po powrocie z Mundialu popadł w konflikt z nowym trenerem Realu Madryt – Fabio Capello. Włochowi nie podobał się rozrywkowy styl życia Ronaldo przez co sadzał go głównie na ławce rezerwowych, co w ostateczności doprowadziło do odejścia Ronaldo do Milanu za 7,5 miliona euro. Przez 4 i pół sezonu grając w Realu „El Fenomeno” strzelił 104 gole w 177 meczach, zdobył Puchar Interkontynentalny, Superpuchar Hiszpanii i dwukrotnie mistrzostwo La Liga.

W Milanie, Ronaldo zadebiutował 11. lutego 2007 roku w meczu z Livorno. W następnej kolejce już zaczął strzelać gole. W sumie w 2007 roku w barwach Milanu rozegrał 13 spotkań i zdobył 7 bramek. Zdobył również Super Puchar Europy oraz Klubowe Mistrzostwo Świata. W następnym sezonie rozegrał zaledwie 7 spotkań i zdobył 2 bramki, a wszystko przez kontuzję kolana, która spowodowała jego rozstanie z futbolem europejskim i powrót do kraju.

Po powrocie do Brazylii trenował z Flamengo Rio de Janeiro. Jednak ostatecznie podpisał kontrakt z rywalem Flamengo – Corinthiansem Sao Paulo. Miało to miejsce 9. grudnia 2008 roku.

Ronaldo pierwsze spotkanie w nowym klubie rozegrał dopiero 4. marca 2009 roku i szybko pokazał swoją klasę zdobywając już w drugim spotkaniu pierwszego gola w nowym klubie. Łącznie w tym sezonie zdobył dla Corinthians 23 bramki w 38 spotkaniach. Kolejny sezon nie był już tak udany. Liczne kontuzje i fascynująca walka o tytuł mistrzowski, ostatecznie przegrana. To wszystko spowodowało, że Ronaldo zdecydował się zakończyć piłkarską karierę. W całym sezonie 2010 we wszystkich rozgrywkach Ronaldo rozegrał tylko 26 spotkań, strzelił 12 goli i dorzucił do tego 6 asyst. Nazario de Lima w barwach Corinthians przez 2 sezony zdołał rozegrać 65 spotkań, strzelić 35 bramek i zaliczyć 11 asyst.

Dnia 14. lutego Ronaldo oficjalnie ogłosił, że nadszedł czas, aby zawiesił buty na kołku. Łącznie w swojej karierze fenomenalny piłkarz rozegrał 620 spotkań i zdobył 420 bramek. Z pewnością gdyby nie liczne kontuzje miałby ich ponad tysiąc. El Fenomeno godnie pożegnał się ze świadkiem piłkarskim zakładając koszulkę reprezentacyjną po raz ostatni 7. czerwca w meczu towarzyskim z Rumunią.

Kariera Ronaldo w pigułce

• Cruzeiro – Campeonato Mineiro (1994)
• PSV – Puchar Holandii (1995/96), Wicemistrz Holandii (1995/96)
• FC Barcelona – Superpuchar Hiszpanii (1996), Puchar Hiszpanii (1996/97), Puchar Zdobywców Pucharów (1996/97), Wicemistrz Hiszpanii (1996/97)
• Inter Mediolan – Puchar UEFA (1997/98), Wicemistrz Włoch (1997/98)
• Real Madryt – La Liga (2002/03 i 2006/07), Puchar Interkontynentalny (2002), Superpuchar Hiszpanii (2003), Wicemistrz Hiszpanii (2004/05 i 2005/06)
• AC Milan - Superpuchar Europy (2007), Klubowe Mistrzostwo Świata (2007)
• Corinthians – Campeonato Paulista (2009), Copa do Brasil (2009)
• Brazylia – Mistrzostwo Świata (1994, 2002), Copa America (1997, 1999), 3. miejsce na IO w Atlancie (1996), Wicemistrzostwo Świata (1998), Wicemistrzostwo Copa America (1995)

Indywidualne

• Król strzelców Supercopa Libertadores (1993 – 8 goli w 4 meczach)
• Król Strzelców stanu Bello Horizonte Campeonato Mineiro (1994 – 22 gole w 18 meczach)
• Król strzelców Ligi Holenderskiej (1994/1995 – 30 goli w 33 meczach)
• Złota Piłka France Football II miejsce (1996)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (1996 – Najmłodszy laureat w historii)
• World Soccer Magazine I miejsce (1996 – Najmłodszy laureat w historii)
• Król strzelców Ligi Hiszpańskiej (1996/1997 – 34 gole w 37 meczach)
• Złoty But (1997 – 34 gole w 37 meczach)
• Złota Piłka France Football I miejsce : (1997 – Najmłodszy laureat w historii)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (1997)
• World Soccer Magazine I miejsce (1997)
• Srebrny Onze magazynu Onze Mondial I miejsce (1997)
• Najlepszy piłkarz Mistrzostw Świata Złota Piłka I miejsce (1998)
• Trzeci strzelec Mistrzostw Świata (1998 – 4 gole w 7 meczach)
• Złota Piłka France Football III miejsce (1998)
• Piłkarz Roku FIFA II miejsce (1998)
• World Soccer Magazine III miejsce (1998)
• Król Strzelców Copa America (1999 – 5 goli w 6 meczach)
• Najlepszy piłkarz Mistrzostw Świata Złota Piłka II miejsce (2002)
• Król strzelców Mistrzostw Świata (2002 – 8 goli w 7 meczach)
• Najlepsza jedenastka UEFA (2002)
• Złota Piłka France Football I miejsce (2002)
• Piłkarz Roku FIFA I miejsce (2002)
• World Soccer Magazine I miejsce (2002)
• Najlepszy sportowiec świata według BBC Sports Personality of the Year Overseas Personality (2002)
• Piłkarz Roku FIFA III miejsce (2003)
• Król strzelców Ligi Hiszpańskiej (2003/04 – 24 gole w 32 meczach)
• Złoty But (2006)

Maradona w wieku 10 lat zaczął stawiać pierwsze kroki w świecie futbolu. Zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. Swoją karierę seniorską rozpoczął w 1976 roku w Argentinos Juniors. W barwach tego klubu rozegrał 167 spotkań i strzelił aż 115 bramek. W czasie występowania w Argentinos Juniors udało mu się zadebiutować w dorosłej reprezentacji kraju, w 1977 roku podczas meczu z Węgrami w Buenos Aires. Mecz zakończył się zwycięstwem Argentyny 5:1.

W 1979 roku wraz z młodzieżową reprezentacją Argentyny udał się na Mistrzostwa Świata juniorów do Japonii, gdzie w grupie doszło do spotkania Argentyny z Polską. Mecz zakończył się zwycięstwem składu Maradony, 4:1, który pewnie zdobył tytuł młodzieżowych mistrzów świata, pokonując w finale ZSRR, 3:1. Sam Maradona został w tym turnieju wicekrólem strzelców. Zdobył 6 bramek, a młodzieżowa reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce.

Kolejny etap swojej kariery Maradona rozpoczął w Boca Juniors, których barw bronił w latach 1981-82. Wraz z tym klubem udało mu się zdobyć Mistrzostwo Argentyny w 1981 roku. W sumie rozegrał w Boca 40 meczów i zdobył aż 26 bramek. Rok 1982 był dla Diego rokiem przełomowym. Wraz z dorosła reprezentacją Argentyny i wieloma gwiazdami młodzieżowych Mistrzostw Świata udał się na Mistrzostwa Świata seniorów w Hiszpanii. Turniej nie był zbyt udany dla Maradony i reprezentacji, ponieważ odpadli już w II fazie turnieju, a sam Diego zdobył 2 bramki i w ostatnim mecz z Brazylią otrzymał czerwoną kartkę.

Ten epizod w Hiszpanii nie okazał się jednak dla Maradony krótkim okresem, ponieważ w latach 1982-84 rozpoczął swoją klubową karierę piłkarską w klubie FC Barcelona. W barwach katalońskiego klubu rozegrał 52 spotkania, zdobywając 34 bramki. Z tym klubem zdobył Puchar Hiszpanii (1983), Puchar Ligi Hiszpańskiej (1982-83) oraz Super Puchar Hiszpanii (1983). Swoją przygodę z Hiszpanią zakończył podobnie jak Mistrzostwa Świata. Po konflikcie z prezesem Josepem Lluisem Núñezem i doznaniu groźnej kontuzji w starciu z Andonim Goikoetxeą, zdecydował się opuścić Hiszpanię.

Swój szczyt formy uzyskał jednak po przygodzie w Hiszpanii. W latach 1984-91 reprezentował barwy włoskiego klubu, Napoli. Początkowe lata były ciężkie dla niego i klubu, ale nie zrezygnował z występów w tym klubie. Momentem przełomowym okazały się Mistrzostwa Świata w Meksyku w 1986 roku, kiedy to cały świat podczas meczu ćwierćfinałowego z Anglią, ujrzał całe cwaniactwo Maradony, który zdobył 2 bramki. Pierwszą po uderzeniu piłki ręką, a drugą po przejściu większej części reprezentantów Anglii. Ta akcja do dziś jest uważana za najlepszą na świecie. Po tym meczu Argentyna wzniosła się na prawdziwe szczyty. W półfinale po bramkach Maradony awansowała do finału, gdzie pokonała reprezentację RFN, 3:2. „Boski Diego” w tym turnieju zdobył 5 bramek i został wicekrólem strzelców.

Po powrocie z mistrzostw w Maradonie narodziły się nowe siły i wraz z klubem z Napoli w sezonie 1986-87 zdobył pierwszy tytuł dla klubu, jakim było Mistrzostwo Włoch. Kolejne tytuł jakie zdobył to: Puchar Włoch (1987), Superpuchar Włoch (1990) oraz kolejne Mistrzostwo Włoch w sezonie 1989-90. W 1989 roku Maradona wraz z Napoli zdobył Puchar UEFA. W finale pokonali VfB Stuttgart (w dwumeczu 2:0, 3:3). Maradona został ulubieńcem kibiców i jedną z legend klubu. Podczas 7 lat spędzonych w Neapolu rozegrał 258 meczów, strzelając 115 bramek.

W 1990 roku udał się na kolejne Mistrzostwa Świata, które odbyły się we Włoszech. Ten turniej od początku nie układał się po myśli Maradony i jego reprezentacji. Ledwo udało im się wyjść z grupy, ale małymi kroczkami doszli do finału, a w nim ponownie doszło do konfrontacji z RFN, tym razem Maradona, będący kapitanem reprezentacji przegrał.

W 1991 roku rozstał się z Napoli i ponownie wyjechał do Hiszpanii, aby reprezentować barwy Sevilli. Maradona stał się mistrzem odchodzenia z klubów w niesławie. Tym razem w marcu 1991 roku wykryto w jego organizmie niedozwolone środki i zadłużony we Włoszech, Maradona musiał zmienić pracodawce. Jedynym osiągnięciem Argentyńczyka w Sevulli było 7. miejsce w Primera Division. Po sezonie popadł w konflikt z władzami klubu, w szczególności z wiceprezesem Jose Marią del Nido, stąd też powrócił do rodzinnej Argentyny, gdzie trafił do Newell’s Old Boys, gdzie zaliczył jedynie epizod, osiągając zaledwie ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej lidze.

W 1994 roku udał się na swoje ostatnie Mistrzostwa Świata do USA. Na tych mistrzostwach rozegrał zaledwie 2 spotkania, po czym został zdyskwalifikowany przez FIFA na 15. miesięcy za stosowanie niedozwolonych środków. Po tej wpadce nie zdecydował się już wrócić do reprezentacji. Jego ostatnim meczem w jej barwach było spotkanie z Nigeria, wygrane 2:1. Po tych wydarzeniach, Diego Maradona rozpoczął swą pracę trenerską w argentyńskim I ligowym zespole Deportivo Corrientes w 1994. Nie odniósł sukcesów, zajmując dopiero trzynaste miejsce w lidze. Po roku przeniósł się do Racing Club, gdzie również nie wiodło mu się najlepiej, a w lidze uplasował się na 12. pozycji.

Argentyńczyk powrócił do czynnego uprawiana sportu w 1995 roku, podpisując ostatni w karierze kontrakt z Boca Juniors. Mimo kolejnych problemów ze zdrowiem i narkotykami, Maradona zdążył zostać wicemistrzem Argentyny w 1998. Swój ostatni mecz rozegrał 25 października 1997 roku z River Plate. Rozegrał w nim zaledwie 45. minut. Oficjalnie swoją karierę zakończył 30 października, tego samego roku. Po zakończeniu kariery, Diego Maradona napisał swoją biografię zatytułowaną „El Diego”, w której opisuje swoje dzieciństwo, karierę piłkarską. Zawarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce 5 lat później, nakładem wydawnictwa „Zysk i s-ka”, przełożył ją Wojciech Charchilis.

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona wraz z brazylijskim piłkarzem Pelé, został wybrany najwybitniejszym piłkarzem wszech czasów. W tym samym roku, doznał zawału serca. Większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.  W 2005 roku miał swój epizod w popularnym „Tańcu z Gwiazdami” we Włoszech z którego zrezygnował po 3 odcinkach i związał się z telewizją, przez prowadzenie programu La Noche del 10, emitowanego przez Canal 13 pod koniec 2005. Był także wiceprezydentem Comisión de Fútbol Atlético Boca Juniors od czerwca 2005 do sierpnia 2006.

Najskrytszym marzeniem Diego Maradony było objęcie funkcji trenera reprezentacji Argentyny, co udało mu się 29 października 2008 roku. Na ławce trenerskiej zadebiutował 19 listopada 2008 w meczu towarzyskim ze Szkocją (1:0). Po nieudanych Mistrzostwach Świata 2010 zaproponowano mu, aby nadal pozostał pierwszym trenerem kadry, ale zażądano od niego odejścia jego współpracowników. Maradona nie zgodził się na takie warunki i zrezygnował z funkcji selekcjonera.

Od 16. maja 2011 roku zasiada na ławce trenerskiej Al-Wasl Dubaj, klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Kariera Maradony w pigułce

• Mistrzostwo Świata Juniorów (1979)
• król strzelców ligi argentyńskiej (1979, 1980, 1981)
• Mistrzostwo Argentyny (1981)
• Puchar Króla (1983)
• Puchar Ligi Hiszpańskiej (1983)
• Superpuchar Hiszpanii (1983)
• Mistrzostwo Świata (1986)
• Złota Piłka (1986)[za sezon]
• Mistrzostwo Włoch (1987, 1990)
• Puchar Włoch (1987)
• król strzelców ligi włoskiej (1988)
• Puchar UEFA (1989)
• Złota Piłka (1995)[za zasługi]
• Superpuchar Włoch (1990)

Pele od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec, João Ramos do Nascimento także był piłkarzem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery i spowodowała, że sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, choć wcześniej też nie była w znakomitym stanie. Swoje pierwsze pieniądze zarabiał, jako „pucybut”.

Swoją karierę rozpoczął dzięki Waldemarowi de Brito, byłym reprezentancie Brazylii, który zachwycony jego talentem błyskawicznie uczynił go piłkarzem Santosu FC. W klubie zadebiutował mając 15 lat (7 września 1956) w meczu przeciwko Corinthians Santo André (7-1) strzelając przy jedną z bramek. Był to wymarzony debiut, wtedy młokosa, który stawiał pierwsze kroki w dorosłym futbolu.

Mając zaledwie 17 lat zadebiutował w meczu z odwiecznym rywalem „Canarinhos”, Argentyną. Było to 7 lipca 1957 roku, zdobył w tym meczu bramkę, ale Brazylia przegrała 2:1. Jak pokazała historia to był jedyny mecz w karierze Pele, kiedy to zdobył bramkę a „Canarinhos” schodzili z boiska pokonani.

Mimo niewielkiego doświadczenia został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku. W początkowej fazie turnieju Brazylia nie zachwycała swą grą, dlatego trener Vincente Feola postanowił zaryzykować i w 1/8 finału Mundialu postawił na Pele, a ten pokazał cały swój kunszt porywając tysiące kibiców w swój taniec z futbolówką. Pele rozegrał na tych mistrzostwach zaledwie 3 mecze, ale to wystarczyło mu aby zdobyć aż 6 bramek. I tak zdobył swój pierwszy tytuł z reprezentacją. W nagrodę za swoje występy młody piłkarz dostał od miasta nowy samochód.

W 1959 roku zanotował swój debiut na Copa America w Argentynie. Tam także pokazał się z najlepszej strony. Rywale często za nim nie nadążali, co pozwoliło zdobyć mu tytuł najlepszego strzelca turnieju. Na swoje konto wpisał wtedy 8 bramek, a reprezentacja z bilansem 4 zwycięstw i 2 remisów, zajęła drugie miejsce tuż za gospodarzami, Argentyną.

Po mistrzostwach stał się żywą legendą Brazylii, wtedy to także razem z Santosem FC zdobył mistrzostwo stanu, Sao Paulo. Razem z reprezentacją udał się na kolejne Mistrzostwa Świata do Chile w 1962. Niestety zagrał tam tylko 2 spotkania strzelając tylko 1 bramkę. Było to spowodowane kontuzją jakiej doznał w trakcie mistrzostw, ponieważ bezradni przeciwnicy obrali za swój cel jego szybkie, zwinne nogi. Mimo, to Brazylia obroniła tytuł Mistrza Świata.

W 1962 i 1963, dwukrotnie zdobył puchary Copa Libertadores i Intercontinental Cup (dzisiejsze Klubowe Mistrzostwa Świata). W Intercontinental Cup pokonał takie marki jak Benfica Lizbona (1962), czy AC Milan (1963). Swój rekord bramkowy ustalił w 1964 roku, kiedy to podczas meczu ligowego z Botafogo Rio de Janeiro strzelił 8 bramek. W 1966 roku wybrał się wraz z reprezentacją na kolejne Mistrzostwa Świata, tym razem do Anglii. Ten turniej nie był już udany zarówno dla Pele, jak i reprezentacji. Nie wszyli nawet z grupy w której zostali wyprzedzeni przez rewelacyjna Portugalię z Eusebio i Węgry.

To miały być ostatnie mistrzostwa Pele, ale ostatecznie mimo wcześniejszych deklaracji postanowił udać się do Meksyku w 1970 roku. Cały turniej był niezwykle udany dal „Canarinhos”, którzy nie zremisowali ani nie przegrali ani jednego spotkania. Pele zdobył w Meksyku tylko 4 bramki, ale jego gra po raz kolejny porwała nie tysiące a miliony widzów. W 1971 roku Pele ostatecznie zakończył swoją reprezentacyjną karierę.

Swój ostatni meczy w żółtym trykocie rozegrał 18 lipca w Rio de Janeiro podczas meczu z Jugosławią. Nie zdobył w tym spotkaniu bramki, a mecz zakończył się remisem 2:2.W 1974 roku postanowił zakończyć swoją piękną karierę. Jego pożegnalny mecz z Ponte Preta, wygrany przez Santos 2:0, oglądało 200 tys. kibiców. Król futbolu został pożegnany z należytymi honorami. W barwach Santosu aż 470 bramek.

Po roku Pele zdecydował się wrócić do czynnego uprawiania sportu, swój los związał z amerykańskim klubem piłkarskim, New York Cosmos w którym występował do 1977 roku, zdobywając w nim 31 bramek. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim wtedy drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W historii futbolu zapisał się, jako jedyny piłkarz, który ze swoją drużyną aż trzykrotnie zdobywał Puchar Świata. Karierę czynnego piłkarza zakończył mając na koncie 1281 goli strzelonych w 1367 meczach. Był autorem 92 hat-tricków.

Po zakończeniu swojej czynnej przygody z futbolem nie cierpiał na brak zainteresowania. W 1981 roku grał w filmie „Ucieczka do zwycięstwa”, m.in. z Sylvestrem Stallone, czy Kazimierzem Deyną. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. W 1995 roku został ministrem sportu w Brazylii, był nim przez 3 lata, potem próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in.Pepsi Cola, Coca Cola, MasterCard, Puma AG.

W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pele jest także Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. Został także obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę. Obecnie nadal futbol jest jego życiem i mimo, że nie gra w nim pierwszoplanowych ról, nie rozstaje się z nim. W 2006 roku niósł Puchar Świata na otwarcie Mistrzostw Świata w Niemczech.

Kariera Pele w pigułce

• Mistrz Świata (1958, 1962, 1970)
• król strzelców Copa America (1959)
• Copa Libertadores (1962, 1963)
• Intercontinental Cup (1962, 1963)
• Mistrzostwa stanu Sao Paolo (1956, 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973)
  
• Król strzelców ligi brazylijskiej (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1969, 1973)
• NASL (1977)