Edson Arantes do Nascimento (Pele), ur. 23.10.1940 roku w Três Corações. Jest, był i będzie najwybitniejszym piłkarzem, jaki stąpał kiedykolwiek po ziemskim globie. Z reprezentacją Brazylii osiągnął niemal wszystko co było można w futbolu.
Pele od urodzenia był związany z futbolem. Jego ojciec, João Ramos do Nascimento także był piłkarzem, lecz kontuzja uniemożliwiła mu kontynuowanie kariery i spowodowała, że sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, choć wcześniej też nie była w znakomitym stanie. Swoje pierwsze pieniądze zarabiał, jako „pucybut”.
Swoją karierę rozpoczął dzięki Waldemarowi de Brito, byłym reprezentancie Brazylii, który zachwycony jego talentem błyskawicznie uczynił go piłkarzem Santosu FC. W klubie zadebiutował mając 15 lat (7 września 1956) w meczu przeciwko Corinthians Santo André (7-1) strzelając przy jedną z bramek. Był to wymarzony debiut, wtedy młokosa, który stawiał pierwsze kroki w dorosłym futbolu.
Mając zaledwie 17 lat zadebiutował w meczu z odwiecznym rywalem „Canarinhos”, Argentyną. Było to 7 lipca 1957 roku, zdobył w tym meczu bramkę, ale Brazylia przegrała 2:1. Jak pokazała historia to był jedyny mecz w karierze Pele, kiedy to zdobył bramkę a „Canarinhos” schodzili z boiska pokonani.
Mimo niewielkiego doświadczenia został zabrany na Mistrzostwa Świata w 1958 roku. W początkowej fazie turnieju Brazylia nie zachwycała swą grą, dlatego trener Vincente Feola postanowił zaryzykować i w 1/8 finału Mundialu postawił na Pele, a ten pokazał cały swój kunszt porywając tysiące kibiców w swój taniec z futbolówką. Pele rozegrał na tych mistrzostwach zaledwie 3 mecze, ale to wystarczyło mu aby zdobyć aż 6 bramek. I tak zdobył swój pierwszy tytuł z reprezentacją. W nagrodę za swoje występy młody piłkarz dostał od miasta nowy samochód.
W 1959 roku zanotował swój debiut na Copa America w Argentynie. Tam także pokazał się z najlepszej strony. Rywale często za nim nie nadążali, co pozwoliło zdobyć mu tytuł najlepszego strzelca turnieju. Na swoje konto wpisał wtedy 8 bramek, a reprezentacja z bilansem 4 zwycięstw i 2 remisów, zajęła drugie miejsce tuż za gospodarzami, Argentyną.
Po mistrzostwach stał się żywą legendą Brazylii, wtedy to także razem z Santosem FC zdobył mistrzostwo stanu, Sao Paulo. Razem z reprezentacją udał się na kolejne Mistrzostwa Świata do Chile w 1962. Niestety zagrał tam tylko 2 spotkania strzelając tylko 1 bramkę. Było to spowodowane kontuzją jakiej doznał w trakcie mistrzostw, ponieważ bezradni przeciwnicy obrali za swój cel jego szybkie, zwinne nogi. Mimo, to Brazylia obroniła tytuł Mistrza Świata.
W 1962 i 1963, dwukrotnie zdobył puchary Copa Libertadores i Intercontinental Cup (dzisiejsze Klubowe Mistrzostwa Świata). W Intercontinental Cup pokonał takie marki jak Benfica Lizbona (1962), czy AC Milan (1963). Swój rekord bramkowy ustalił w 1964 roku, kiedy to podczas meczu ligowego z Botafogo Rio de Janeiro strzelił 8 bramek. W 1966 roku wybrał się wraz z reprezentacją na kolejne Mistrzostwa Świata, tym razem do Anglii. Ten turniej nie był już udany zarówno dla Pele, jak i reprezentacji. Nie wszyli nawet z grupy w której zostali wyprzedzeni przez rewelacyjna Portugalię z Eusebio i Węgry.
To miały być ostatnie mistrzostwa Pele, ale ostatecznie mimo wcześniejszych deklaracji postanowił udać się do Meksyku w 1970 roku. Cały turniej był niezwykle udany dal „Canarinhos”, którzy nie zremisowali ani nie przegrali ani jednego spotkania. Pele zdobył w Meksyku tylko 4 bramki, ale jego gra po raz kolejny porwała nie tysiące a miliony widzów. W 1971 roku Pele ostatecznie zakończył swoją reprezentacyjną karierę.
Swój ostatni meczy w żółtym trykocie rozegrał 18 lipca w Rio de Janeiro podczas meczu z Jugosławią. Nie zdobył w tym spotkaniu bramki, a mecz zakończył się remisem 2:2.W 1974 roku postanowił zakończyć swoją piękną karierę. Jego pożegnalny mecz z Ponte Preta, wygrany przez Santos 2:0, oglądało 200 tys. kibiców. Król futbolu został pożegnany z należytymi honorami. W barwach Santosu aż 470 bramek.
Po roku Pele zdecydował się wrócić do czynnego uprawiania sportu, swój los związał z amerykańskim klubem piłkarskim, New York Cosmos w którym występował do 1977 roku, zdobywając w nim 31 bramek. Ostatni oficjalny mecz z jego udziałem odbył się 1 października 1977 roku. Spotkały się w nim wtedy drużyny: Cosmosu i Santosu, a w każdym z klubów rozegrał po jednej połowie. Po zakończeniu kariery został dyrektorem sportowym Santosu. W historii futbolu zapisał się, jako jedyny piłkarz, który ze swoją drużyną aż trzykrotnie zdobywał Puchar Świata. Karierę czynnego piłkarza zakończył mając na koncie 1281 goli strzelonych w 1367 meczach. Był autorem 92 hat-tricków.
Po zakończeniu swojej czynnej przygody z futbolem nie cierpiał na brak zainteresowania. W 1981 roku grał w filmie „Ucieczka do zwycięstwa”, m.in. z Sylvestrem Stallone, czy Kazimierzem Deyną. Napisał książkę ze swoimi wspomnieniami. W 1995 roku został ministrem sportu w Brazylii, był nim przez 3 lata, potem próbował swoich sił, jako komentator telewizyjny. Wziął udział w promowaniu wielu firm. Były to m.in.Pepsi Cola, Coca Cola, MasterCard, Puma AG.
W 1999 r. Międzynarodowy Komitet Olimpijski ogłosił go najlepszym sportowcem XX wieku. Pele jest także Ambasadorem Dobrej Woli UNESCO. Został także obdarzony tytułem Komandora Orderu Imperium brytyjskiego przez królową Elżbietę. Obecnie nadal futbol jest jego życiem i mimo, że nie gra w nim pierwszoplanowych ról, nie rozstaje się z nim. W 2006 roku niósł Puchar Świata na otwarcie Mistrzostw Świata w Niemczech.
Kariera Pele w pigułce
- Mistrz Świata (1958, 1962, 1970)
- król strzelców Copa America (1959)
- Copa Libertadores (1962, 1963)
- Intercontinental Cup (1962, 1963)
- Mistrzostwa stanu Sao Paolo (1956, 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973)
- Król strzelców ligi brazylijskiej (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1969, 1973)
- NASL (1977)
