Diego Armando Maradona, ur. 30.10.1960 roku w Lanús w Argentynie. Swoją finezyjną grą porywał wielu kibiców reprezentacji Albicelestes i nie tylko. Przez swoich kolegów na boisku był nazywany „El Diez” („Dziesiątka”) i „Pelusa” („Puszek”). Jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii tego sportu. W głosowaniu zrealizowanym przez członków Komisji Futbolowej FIFA i ludzi prenumerujących FIFA Magazine, zajął trzecie miejsce w sondzie na najlepszego piłkarza naszego globu.
Maradona w wieku 10 lat zaczął stawiać pierwsze kroki w świecie futbolu. Zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. Swoją karierę seniorską rozpoczął w 1976 roku w Argentinos Juniors. W barwach tego klubu rozegrał 167 spotkań i strzelił aż 115 bramek. W czasie występowania w Argentinos Juniors udało mu się zadebiutować w dorosłej reprezentacji kraju, w 1977 roku podczas meczu z Węgrami w Buenos Aires. Mecz zakończył się zwycięstwem Argentyny 5:1.
W 1979 roku wraz z młodzieżową reprezentacją Argentyny udał się na Mistrzostwa Świata juniorów do Japonii, gdzie w grupie doszło do spotkania Argentyny z Polską. Mecz zakończył się zwycięstwem składu Maradony, 4:1, który pewnie zdobył tytuł młodzieżowych mistrzów świata, pokonując w finale ZSRR, 3:1. Sam Maradona został w tym turnieju wicekrólem strzelców. Zdobył 6 bramek, a młodzieżowa reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce.
Kolejny etap swojej kariery Maradona rozpoczął w Boca Juniors, których barw bronił w latach 1981-82. Wraz z tym klubem udało mu się zdobyć Mistrzostwo Argentyny w 1981 roku. W sumie rozegrał w Boca 40 meczów i zdobył aż 26 bramek. Rok 1982 był dla Diego rokiem przełomowym. Wraz z dorosła reprezentacją Argentyny i wieloma gwiazdami młodzieżowych Mistrzostw Świata udał się na Mistrzostwa Świata seniorów w Hiszpanii. Turniej nie był zbyt udany dla Maradony i reprezentacji, ponieważ odpadli już w II fazie turnieju, a sam Diego zdobył 2 bramki i w ostatnim mecz z Brazylią otrzymał czerwoną kartkę.
Ten epizod w Hiszpanii nie okazał się jednak dla Maradony krótkim okresem, ponieważ w latach 1982-84 rozpoczął swoją klubową karierę piłkarską w klubie FC Barcelona. W barwach katalońskiego klubu rozegrał 52 spotkania, zdobywając 34 bramki. Z tym klubem zdobył Puchar Hiszpanii (1983), Puchar Ligi Hiszpańskiej (1982-83) oraz Super Puchar Hiszpanii (1983). Swoją przygodę z Hiszpanią zakończył podobnie jak Mistrzostwa Świata. Po konflikcie z prezesem Josepem Lluisem Núñezem i doznaniu groźnej kontuzji w starciu z Andonim Goikoetxeą, zdecydował się opuścić Hiszpanię.
Swój szczyt formy uzyskał jednak po przygodzie w Hiszpanii. W latach 1984-91 reprezentował barwy włoskiego klubu, Napoli. Początkowe lata były ciężkie dla niego i klubu, ale nie zrezygnował z występów w tym klubie. Momentem przełomowym okazały się Mistrzostwa Świata w Meksyku w 1986 roku, kiedy to cały świat podczas meczu ćwierćfinałowego z Anglią, ujrzał całe cwaniactwo Maradony, który zdobył 2 bramki. Pierwszą po uderzeniu piłki ręką, a drugą po przejściu większej części reprezentantów Anglii. Ta akcja do dziś jest uważana za najlepszą na świecie. Po tym meczu Argentyna wzniosła się na prawdziwe szczyty. W półfinale po bramkach Maradony awansowała do finału, gdzie pokonała reprezentację RFN, 3:2. „Boski Diego” w tym turnieju zdobył 5 bramek i został wicekrólem strzelców.
Po powrocie z mistrzostw w Maradonie narodziły się nowe siły i wraz z klubem z Napoli w sezonie 1986-87 zdobył pierwszy tytuł dla klubu, jakim było Mistrzostwo Włoch. Kolejne tytuł jakie zdobył to: Puchar Włoch (1987), Superpuchar Włoch (1990) oraz kolejne Mistrzostwo Włoch w sezonie 1989-90. W 1989 roku Maradona wraz z Napoli zdobył Puchar UEFA. W finale pokonali VfB Stuttgart (w dwumeczu 2:0, 3:3). Maradona został ulubieńcem kibiców i jedną z legend klubu. Podczas 7 lat spędzonych w Neapolu rozegrał 258 meczów, strzelając 115 bramek.
W 1990 roku udał się na kolejne Mistrzostwa Świata, które odbyły się we Włoszech. Ten turniej od początku nie układał się po myśli Maradony i jego reprezentacji. Ledwo udało im się wyjść z grupy, ale małymi kroczkami doszli do finału, a w nim ponownie doszło do konfrontacji z RFN, tym razem Maradona, będący kapitanem reprezentacji przegrał.
W 1991 roku rozstał się z Napoli i ponownie wyjechał do Hiszpanii, aby reprezentować barwy Sevilli. Maradona stał się mistrzem odchodzenia z klubów w niesławie. Tym razem w marcu 1991 roku wykryto w jego organizmie niedozwolone środki i zadłużony we Włoszech, Maradona musiał zmienić pracodawce. Jedynym osiągnięciem Argentyńczyka w Sevulli było 7. miejsce w Primera Division. Po sezonie popadł w konflikt z władzami klubu, w szczególności z wiceprezesem Jose Marią del Nido, stąd też powrócił do rodzinnej Argentyny, gdzie trafił do Newell’s Old Boys, gdzie zaliczył jedynie epizod, osiągając zaledwie ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej lidze.
W 1994 roku udał się na swoje ostatnie Mistrzostwa Świata do USA. Na tych mistrzostwach rozegrał zaledwie 2 spotkania, po czym został zdyskwalifikowany przez FIFA na 15. miesięcy za stosowanie niedozwolonych środków. Po tej wpadce nie zdecydował się już wrócić do reprezentacji. Jego ostatnim meczem w jej barwach było spotkanie z Nigeria, wygrane 2:1. Po tych wydarzeniach, Diego Maradona rozpoczął swą pracę trenerską w argentyńskim I ligowym zespole Deportivo Corrientes w 1994. Nie odniósł sukcesów, zajmując dopiero trzynaste miejsce w lidze. Po roku przeniósł się do Racing Club, gdzie również nie wiodło mu się najlepiej, a w lidze uplasował się na 12. pozycji.
Argentyńczyk powrócił do czynnego uprawiana sportu w 1995 roku, podpisując ostatni w karierze kontrakt z Boca Juniors. Mimo kolejnych problemów ze zdrowiem i narkotykami, Maradona zdążył zostać wicemistrzem Argentyny w 1998. Swój ostatni mecz rozegrał 25 października 1997 roku z River Plate. Rozegrał w nim zaledwie 45. minut. Oficjalnie swoją karierę zakończył 30 października, tego samego roku. Po zakończeniu kariery, Diego Maradona napisał swoją biografię zatytułowaną „El Diego”, w której opisuje swoje dzieciństwo, karierę piłkarską. Zawarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce 5 lat później, nakładem wydawnictwa „Zysk i s-ka”, przełożył ją Wojciech Charchilis.
W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona wraz z brazylijskim piłkarzem Pelé, został wybrany najwybitniejszym piłkarzem wszech czasów. W tym samym roku, doznał zawału serca. Większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie. W 2005 roku miał swój epizod w popularnym „Tańcu z Gwiazdami” we Włoszech z którego zrezygnował po 3 odcinkach i związał się z telewizją, przez prowadzenie programu La Noche del 10, emitowanego przez Canal 13 pod koniec 2005. Był także wiceprezydentem Comisión de Fútbol Atlético Boca Juniors od czerwca 2005 do sierpnia 2006.
Najskrytszym marzeniem Diego Maradony było objęcie funkcji trenera reprezentacji Argentyny, co udało mu się 29 października 2008 roku. Na ławce trenerskiej zadebiutował 19 listopada 2008 w meczu towarzyskim ze Szkocją (1:0). Po nieudanych Mistrzostwach Świata 2010 zaproponowano mu, aby nadal pozostał pierwszym trenerem kadry, ale zażądano od niego odejścia jego współpracowników. Maradona nie zgodził się na takie warunki i zrezygnował z funkcji selekcjonera.
Od 16. maja 2011 roku zasiada na ławce trenerskiej Al-Wasl Dubaj, klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
Kariera Maradony w pigułce
- Mistrzostwo Świata Juniorów (1979)
- król strzelców ligi argentyńskiej (1979, 1980, 1981)
- Mistrzostwo Argentyny (1981)
- Puchar Króla (1983)
- Puchar Ligi Hiszpańskiej (1983)
- Superpuchar Hiszpanii (1983)
- Mistrzostwo Świata (1986)
- Złota Piłka (1986)[za sezon]
- Mistrzostwo Włoch (1987, 1990)
- Puchar Włoch (1987)
- król strzelców ligi włoskiej (1988)
- Puchar UEFA (1989)
- Złota Piłka (1995)[za zasługi]
- Superpuchar Włoch (1990)
