Stamford Bridge jest to stadion w Londynie, na którym swe mecze rozgrywa angielska drużyna Chelsea F.C. Oficjalne otwarcie Stamford Bridge nastąpiło 28 kwietnia 1877 roku. Został on zaprojektowany przez Archibalda Leitcha, a w jego zamierzeniach miał on pomieścić około 100 tysięcy osób, co miało go stawiać w na drugim miejscu w kraju po obiekcie Crystal Palace. Obecny stadion Chelsea był wtedy wyłącznie areną potyczek lekkoatletycznych, pierwsze spotkania piłkarskie zaczęto rozgrywać tutaj dopiero 28 lat po otwarciu.
Przeznaczenie obiektu na użytek czysto piłkarski wiąże się z powstaniem klubu Chelsea w 1905 roku. Początkowo stadion miał zostać sprzedany innemu angielskiemu klubowi, Fulham, ale ten ostatecznie zrezygnował z kupna stadionu, kiedy Mearsa Frederick Parker, znany finansista namówił właściciela obiektu, Gus Mearsa do założenia nowego piłkarskiego klubu w Anglii.
Nazwa stadionu powstała dzięki XVIII-wiecznym mapom kartograficznym, które pokazywały, że stadion jest położony tam, gdzie kiedyś znajdowała się zatoczka „Stanford”. Jadąc w stronę stadionu ulicą Fulham Road trzeba było przejechać po moście nazywanym potocznie „Little Chelsea Bridge”. Ze zlepku tych dwóch nazw utworzono nazwę stadionu – Stamford Bridge.
Do roku 1930 na stadionie nie dokonywano gruntownych zmian, poza zwiększaniem pojemności stadionu przy nie naruszaniu jego filarów. Po kilku latach na stadionie pojawiło się zadaszenie, a w trakcie sezonu 64/65 zadecydowano o zamontowaniu ławek, które miały stanowić 75% ogółu miejsc. Przekreśliło to szanse na poprawienie rekordu frekwencji ustanowionego 12 października 1935 roku, kiedy na ligową potyczkę z Arsenalem przyszło prawie 83 tysiące kibiców.P race nad miejscami siedzącymi połączono z rozbudowaniem kolejnych trybun, co w sumie kosztowało około 30 milionów funtów.
Po sukcesie w europejskich pucharach w 1971 roku, rodzina Mearsów zdecydowała się na gruntowną przebudowę wschodnie trybuny, która po zakończeniu budowy miała pomieścić 50 tysięcy kibiców. Ta inwestycja była gwoździem do trumny dla właścicieli. Koszty jej budowy były wyższe niż zakładano. Spowodowało to, że z klubu musieli odejść najlepsi piłkarze, a klub stanął nad przepaścią. Z potentata angielskiej piłki stał ligowym przeciętniakiem i sięgnął dna.
W 1982 roku pojawił się zbawca Ken Bates, który wykupił klub od rodziny Mearsów za symbolicznego funta. Tym samym klub po 77 latach zmienił właściciela. Chelsea nie była pierwszym klubem, w który włożył swoje pieniądze. Przedtem finansował Wigan i Oldham Athletic. Jednak dopiero w Chelsea zatrzymał się na dłużej i tak rozpoczęła się epoka Batersa.
Nowy prezes doprowadził do całkowitej przebudowy stadionu. Prace trwały 7 lat i spowodowały całkowitą zmianę wyglądu obiektu. Wyburzono trybuny północną i południową, a zachodnią w wielkim stopniu przebudowano. Główna w tym zasługa nowych przepisów, które miały zwiększyć bezpieczeństwo oraz poprawić opinię o stadionach w Anglii, nadszarpniętą wydarzeniami z pamiętnego meczu Nottingham – Liverpool.
Nową trybunę północną oddano do użytku w trakcie sezonu 94/95 i nazwano im. Matthew Hardinga, tragicznie zmarłego dyrektora Chelsea. Rok 1997 przyniósł koniec prac na „Shed End”, nazywanej też „Umbro Stand”, za którą mieści się cały kompleks hotelowo-usługowy Chelsea Village. Ostatnią ukończoną trybuną jest „West Stand”, pełniąca rolę trybuny głównej. Jedyna trybuna, która pozostała w niezmienionym stanie, to trzypiętrowa „East Stand”, spod której na murawę wybiegają piłkarze.
Stamford Bridge to jeden z najlepszych, najciekawszych i najnowocześniejszych stadionów na Wyspach. W jego skład wchodzą: dwupiętrowa trybuna północna im. Matthew Hardinga (10 tys. osób); również dwupiętrowa trybuna północna – „Shed End” (6 tys. osbó); trzy-poziomowa „East Stand” (13 tys. osób) oraz najnowocześniejsza i największa „West Stand” (13,5 tys. osób).
Stadion może pomieścić 41 841 widzów. Obiekt Stamford Bridge wchodzi w skład wielkiego multipleksu Chelsea Village, który zawiera ponadto 2 czterogwiazdkowe hotele, 5 restauracji, sale bankietowe i konferencyjne, nocne kluby, podziemny parking czy różnego typu pomieszczenia rekreacyjne i odnowy biologicznej. Obecnie na mecze Chelsea przychodzi średnio 41 tysięcy widzów, to stanowi piątą największą widownię piłkarską w Anglii.
